You are here
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

உடல்திறக்கும் நாடக நிலம் – 14: வாழ்வே சங்கீதமும் மாயபொம்மையும்…

ச. முருகபூபதி என் குழந்தைப்பருவத்தின் நேசத்தால் நனைந்த வார்த்தைகளை நான் தேடிப்பார்த்தபோது காகிதத்தால் செய்யப்பட்ட நீலநிற இன்லாண்ட் கடிதங்களை திறந்தபடியே நினைவுக்குகைகளில் உலவும் பலரும் கரம் நீட்டி அன்பின் ஈரத்தை என்மீது பூசியபடி இருக்கின்றார்கள். ஆறாம் வகுப்பு முதல் வருடம் படித்து பெயிலாகி இரண்டாம் வருடம் திரும்பப்படித்து பாஸான போது தொடர் மழை நாளில் நான் பிரியமாக வளர்த்த சேவல்கள் இரண்டும் கருங்கோழிகள் ஐந்தும் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துபோனது. பால்யத்தில் என் அதீத காதலர்களாக அவைகளே இருந்தன. அன்று எங்கள் வீட்டைச்சுற்றி தாவனிமாடுகள் பல வாரங்கள் கிடைபோடப்பட்டு மாட்டு வியாபாரிகள் துண்டு போர்த்தி கைகுலுக்கி விலைபேசித் திரிவதைக் கண்ட நாங்கள் அவர்களைப்போலவே நடந்தலைவோம். மாடுகளின் கொம்புகளுக்கு இடையில் பலமுறை சேவல்கள் உட்காரும். சுப்பையா என்ற மாட்டு வியாபாரியுடன் வீட்டோடு நல்ல உறவு ஏற்பட்டு அவர்களோடு இரவெல்லாம் வைக்கோலுக்குள் சுருண்டு…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் – 12: பூ மரத்துடன் பேசவரும் தேன்சிட்டுகள்…

முருகபூபதி  உலகில் ஜீவராசிகளைத் தழுவிச் சென்றபடி அவற்றோடு சுவாசமாகிவிட்ட காற்றின் உருவற்ற உணர்நிலைகளைப் போல ஆதியில் மரங்கள் சுமந்த மனிதனின் இருப்பு இயற்கையின் அதியற்புத விதிகளில் ஒன்றாகியிருந்தது. மனித நிலை முழுதாய் புகுந்துவிட்ட அதன் பழுத்த இலைகள் உதிர்வதைப்போல உதிர்ந்து வீழ்ந்து மரத்தின் சுவாசத்திடமிருந்து தனித்து விடப்பட்டு இன்று வரை வெகுதூரம் தன்னைத்தானே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் உலகமெங்கும் எழுந்து வரும் மரங்கள் தன்னைவிட்டுப்போன மனிதனுக்காக நாட்டிய மாடியபடி இவைகளின் படபடப்பிசையில் எதிர்கால சந்ததியர்களுக்கான ஆதிவயல்களுக்குள்ளிருந்து குலவை மொழுகிய தானியங்களின் ரேகைகளோடு பாடிக் கொண்டிருக்கிறது. பறவைகளின் மொழியிசை அறிந்த மரங்களும் கொடிகளும் செடிகளும் உலகில் இருப்பதாலேயே இவ்வுலகம் மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. நிலத்தை அன்னையின் மடியாக உறவு கொள்கிற பண்பாடு நம்முடையது. குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் பாலை என நிலமே தமிழ் வாழ்வின் அடையாளம் எனலாம். களர்…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

உடல் திறக்கும் நாடக நிலம்-11 அவன் காகிதத்தில் வர்ணம் பூசிய பனைத்தொப்பியுடன் வருகிறான்…

ச. முருகபூபதி    யாசகர்களையும் பித்தமேறிய அனாதைகளையும் கூவி விற்றலையும் தெருவோர வியாபாரிகளை குப்பை சுமந்தலையும் தெருவோர மனிதர்களையும் குருடர்களையும் ஊமைகளையும் குடிகாரர்களையும் அரவாணிகளையும் பெற்றோர்களையும் உறவுக்காரர்களையும் தன் வயது ஒத்த ஜீவன்களாக தன் உலகு சார்ந்த கனவுலகவாசிகளாக என்றும் மதிப்பது இப்பூமியின் கடவுள்களான குழந்தைகளே. பழகும் விதத்திற்குள் இருக்கும் குழந்தமையைக் கண்டுவிட்ட அவர்கள் அதனால் வசீகரப்பட்டு அடக்கோழிபோல ஒரே இடத்தை சுற்றிச்சுற்றி பெரியவர்களையும் தளிர் மனிதர்களாக்கி விடுகிறார்கள். பெற்றோர்களும் வயோதிகர்களும் மட்டுமே ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் தனக்குப் பிடித்த குழந்தையைத் தேர்வு செய்து அவர்களை மட்டும் கிடையாய்க் கிடந்து கொஞ்சி மற்ற குழந்தைகள் தனிமைப்பட்டு கண்ணீர் சிந்த வைக்கவும் செய்துவிடுகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட பெரியவர¢களையும் பெற்றோர்களையும் தொலைக் காட்சிப் பெட்டி பெத்துப் போட்ட முட்டாள்கள் என்பேன். வடிவமைக்கப்பட்ட நேர்த்தியும் அழகும் அடக்கும் நேர்மையும் சொல்லிக்…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

உடல் திறக்கும் நாடக நிலம்-10 ஆதிமொழியினைத் தேடித் தேடித் தொடரும் பயணம்

ச.முருகபூபதி குழந்தைகளின் நினைவுக் குகைகளில் எப்போதும் கிளம்பி பயணத்திற்கு காத்திருக்கும் ரயில் பெட்டிகளுக்கு உற்சாகமிக்க வசீகரம் எவரையும் ஈர்த்து விடக்கூடிய வல்லமை கொண்டது. அவை ஒருவர் சட்டையை ஒருவர் பின்னே பிடிப்பது போன்றும் இரு கரங்கள் கொண்டு நீள் செவ்வகத்தில் இணைத்து அதனுள் எல்லோரும் இருக்க சதா குழந்தைகளின் சிருஷ்டி நிலத்தில் ரயில்கள் புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும். எங்கள் தெரு கிணத்து மேட்டு நாடகங்களுக்கு நடிக்கும் அன்றைய குழந்தை நடிகர்கள் பலரும் பல இடங்களிலிருந்து அன்றைய நாடகங்களுக்குத் தேவையான வீட்டு உபயோகப் பொருட்களுடன் இப்படிப்பட்ட விந்தையான ரயிலில் பயணித்து வந்து சேர்வது வழக்கம். சுப்பையா பிள்ளை பொட்டல் பால்யத்தின் விடுமுறை நாட்களில் கூட்டம் கூட்டமாக குழந்தைகளும் இளைஞர்களும் பெண்களும் ஆங்காங்கே விளையாட்டும் பாட்டும் ஆட்டமும் நாடகமுமாக கனவுலகவாசிகளைப் போல உலவிக் கொண்டிருப்போம். பீட்டர்புருகலின், நிலப்பரப்பு காட்சி ஓவியத்தைப் போலவே…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் – 8 : மரப்பாச்சியும் தோற்பாவையும் அரக்குநிறக் கழுதையும்

ச. முருகபூபதி பொம்மைகள் குறித்த பல்வேறு வரலாற்றுச் செய்திகளை குழந்தைகளுக்கு கதைகளாகச் சொல்லும் நாட்களில் என் கரங்களில் விதவிதமான மரப்பாச்சி பொம்மைகள் துணையிருந்தன. அவற்றைத் தொட்டு ருசிக்காத குழந்தைகளை அன்று எண்ணிவிடலாம். தமிழ்ப் பண்பாட்டு வெளியில் மரப்பாச்சி பொம்மைகளுக்கு ஒரு முக்கியமான பங்கு உண்டு. இன்று கொலு எனும் பொம்மைகளின் நாளில் காட்சிப் பொருளாகிவிட்ட மரப்பாச்சி எனும் ஆண், பெண் பொம்மைகள் 50 வருடத்திற்கு முன் வரை குழந்தைகளின்  உடலோடு ஒட்டிக் கொண்ட உறுப்பு எனலாம்.  காய்ச்சல், தலைவலி உடல்வலி போன்ற சில உடல் உபாதைகள் குழந்தைகளுக்கு ஏற்பட்டால் இம்மரப்பாச்சி பொம்மையினைத் தரையில் உரசி குழந்தைகளின் உடலில் தேய்ப்பது வழக்கம். இப்படிச் செய்வதால் சிறு நோய்கள் குணமாகி விடுகிறது. அப்படியொரு மருத்துவக்குணம் அதற்கு. தோற்றத்தில் சமண சிலைகளின் நிற்கும் நிலையினை ஒத்திருப்பதால் சரித்திர மருத்துவக்குணம் அதற்குச் சரித்திர…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

ஞாபகக் குகையில் ஊர்ந்து செல்லும் கோலங்கள்

ச. முருகபூபதி கதைகள் குறித்த பல கதைகளை குழந்தைகளிடம் பகிர்ந்து நாடகமாடி உரையாடி சித்திரம் வரைந்து கொண்டிருந்த நாட்களில் புத்தகங்களும் எழுத்துக்களும் கதைசொல்லிகளும் உலகில் உருவாகி கதைகள் குழந்தைகளின் தாவரநிலை கொண்ட காதுகளை உணர் நரம்புகளை தழுவிக் கொண்டிருந்த நாள் அது. ஆதியில் மனிதன் எழுத முடிந்த வஸ்துக்களிலெல்லாம் எழுதினான். வனவிலங்குத் தோல்களிலும், இலைகளிலும், மரப்பட்டைத் துண்டுகளிலும் மிருக, மனித எலும்புகளிலும் மண்பாண்டங்களிலும் கற்களிலும், கோயில் சுவர்களிலும், தூண்களிலும், பாறைகளிலும் மற்றும் செப்பேடுகளிலும் எழுதினார்கள் என்பதை கதையாக்கிச் சொன்னபோது அவற்றில் ஈர்க்கப்பட்ட குழந்தைகள் இதுபோல தாங்களும் புதுப்பது பொருட்களில் கதைகள் எழுதி வருவதாக ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவிகள் சொல்லி மறுவாரம் வெங்காயத்தோடுகள் பனங்கிழங்கின் உள் குருத்து பலவடிவ சருகுகள், பச்சை இலைகள் வெண்டைக்காயின் அறுங்கோண வடிவத்திலும் பச்சை திராட்சை, மாம்பழம், வாழைப்பழம், வேப்பம்பழ மஞ்சள் தோலிலும் மஞ்சள்…

Read More
உடல் திறக்கும் நாடக நிலம் 

கோமாளிகளும் சங்கீதத்தின் குழந்தைகளே…

ச. முருகபூபதி “எம் நெடிய பாதைகளில் முள் மலர்கள் காத்து நிற்கின்றன. பகைமையின் நஞ்சினைத் தந்தார்கள். கோழைத்தனத்தினை நாவில் தடவி உயிர்ப்பிக்கும் நடிப்புக் கலையைச் செய்கின்றோம். துன்பப்படுதலெனும் நித்ய சடங்கில்தான் எங்களின் கருணை விதைகள் துளிர்க்கின்றன. உடலால் எழுதுகிறோம். முகத்தால் எழுதுகிறோம். வசைச் சொற்களை வாங்கிக் கொள்கிறோம். அசிங்கங்களைச் சுமந்து அடிவாங்கி அலைகிறோம். கலைகளின் அடிமைகள் நாங்கள்.. நாங்களே உலக உயிர்களின் அன்னை” மேலே சொல்லப்பட்ட வரிகள் எங்கள் மணல் மகுடி நாடகக் குழுவின் மிருக விதூஷகம் நாடகத்தில் உள்ள கோமாளிகளின் வாக்குகள். அந்நாடகம் சமகால அரசியல் நெருக்கடிகளையும், மனித ஜீவராசிகளின் துயரங்களையும் கோமாளிகளின் பார்வையில் நின்று பேசும் நாடகம். மேலும் கோமாளி தன் நிலைப்பாடாக மிருகவிதூஷக நிலையை நாடக நிலத்தில் உடலால் பேசத்துவங்கிய நாடகமாகும். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்நாடகத்தின் எல்லைதாண்டி இப்போது திரும்பவும்…

Read More