You are here
வட்டார மொழி இலக்கியம் சா.க. பக்கம் 

வட்டார மொழி இலக்கியம் – சா. கந்தசாமி

இலக்கியத்தில் வட்டார மொழி இலக்கியம் என்றொன்று உண்டா என்றால், இல்லை, இல்லவே இல்லையென்று சொல்லிவிடலாம். இலக்கியம் மொழியில் எழுதப்படுகிறது. என்றாலும், மொழியே இலக்கியம் இல்லை என்கிறபோது, ஒரு மொழியைத் திருத்தமாகக் கற்காதவர்கள், கூட்டமாக இன்னொரு மொழி பேசிக் கொண்டு புலம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள் வாழும் இடத்து மொழியோடு தங்கள் மொழி சொற்கள் சிலவற்றைச் சேர்த்துக்கொண்டு பேசும் சொற்களைப் புராதனமாகக் கொண்டு பேசுவது வட்டார இலக்கியமாகிவிடாது.

மனிதர்களே மொழியால் அறியக் கூடியவர்கள் இல்லை. அவர்களின் ஞானம், உளவியல், ஆளுமை மொழி வழியாகவே அறியப்படுகிறது. வட்டார மொழி என்பது மாறக்கூடியது. பத்தாண்டு காலம் கூட ஒரு வட்டாரமொழி அப்படியே பேசப்பட்டும், எழுதப்பட்டும் வருவது இல்லை. கல்வி, புலம் பெயர்வு, தொழில், வாணிபம் என்பது வட்டார மொழியை இல்லாமல் அடித்துவிடுகிறது. வட்டார மொழியைப் பேசிக் கொண்டு நகரத்திற்குப் புலம் பெயர்ந்து வருகிறவர்கள் முதலில் மொழியைத்தான் அது ஒரு அடையாளமாக இருப்பது பொறுக்க முடியாமல் கைவிட்டு விடுகிறார்கள்.

ஆனால் எழுத்தாளர்களில் சிலர் வட்டார மொழி தான் தம் மக்களின் இலக்கிய மொழி என்று கற்பிதம் செய்து கொண்டு வட்டாரச் சொற்கள் சிலவற்றைப் பிரதானமாகக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தார்கள். அது கதாபாத்திரங்களின் வாழும் நிலை, செய்யும் தொழில், புரியும் வணிகம் ஆகியவற்றை வட்டார பேச்சு வழக்கில் சொல்வது தனியான பலம் கொடுக்கும், புரிதலுக்குக் காரணமாக இருக்கும் என்று கருதினார்கள்.
கதாபாத்திரத்தை அது பேசும் மொழி வழியாகச் சொல்வது என்பதுதான். ஆனால் மொழியே மாறக்கூடியது என்பதால் முதலில் காவு கொடுக்கப்படுவது பேச்சு மொழிதான். பேசுவது மாதிரியே எழுதுவது என்ற கோட்பாடு அம்மொழியைப் பேசும் எல்லா மக்களும் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் செய்து விடுகிறது. இலக்கியப் படைப்பு முழுவதும் பேச்சு மொழியில் எழுதுவது என்பது படைப்பைக் குறுக்கி விடுகிற காரியந்தான்.

ஒரு வட்டாரத்தின் பேச்சு மொழி எப்பொழுதும் அந்த வட்டாரத்தின் பேச்சு மொழியாக இருப்பது இல்லை. அது எழுத்தாளர் பதினைந்து இருபது வயதில் கேட்டது. அம்மா, அப்பா, மாமா பேசியது. ஆனால் அவர்களே கைவிட்டது. தன் எழுத்து பலம் பெறும், அதற்கோர் அந்தஸ்து கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கொண்டுதான் இவர் வட்டார மொழி கொண்டு கதைகள் எழுதுகிறார்கள்.

நவீன உலகம் வேகமாக வளர்ந்து முன்னே வந்துவிட்டது. வட்டாரம் நிலத்தை, பாரம்பரியத் தொழிற்களை இழந்ததுபோல மொழியையும் விட்டுவிட்டது. ஆனால் எழுத்தாளர்கள் பழமையில் புதுமை காணுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். தாத்தா, பாட்டி, அம்மா, அப்பாவை அவர்கள் பேசிய பேச்சுகள், கேட்ட சொற்களில்தான் மக்களை அறிய முடியும் என்று நம்புகிறார்கள். எனவே ஒரு காலத்தில் பேசப்பட்ட வட்டாரச் சொற்களை அகழ்ந்தெடுத்துக் கொண்டுவந்து எழுதுகிறார்கள்.

‘இலக்கியம் சொற்களில் இல்லை. பெயர்களில் இல்லை’ என்பதைத் தமிழ்ச் சங்க இலக்கியமே சான்று பகிர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. தமிழ் இலக்கியம் ஐந்திணை இலக்கியம். ஐந்து திணைகளிலும் மக்கள் வேறுபட்ட ஒழுக்கங்களாக கொண்டு வித்தியாசப்பட்ட நிலங்களில் வாழ்ந்தார்கள். மரம், செடி, கொடிகள் விலங்குகள், பறவைகள், மாறுபட்டிருந்தன. ஆனால் மனிதர்கள் என்ற அளவில் அவர்கள் வாழ்க்கை ஒன்றாகவே இருந்தது. காதல் கொண்டார்கள். மணம் முடித்துக் கொண்டார்கள். சிலர் பரத்தைகள் இல்லம் நோக்கிச் சென்றார்கள். இளைஞர்கள் தன் தலைவியை அழைத்துக் கொண்டு உடன் போக்குச் சென்றார்கள், பொருளீட்டச் சென்றார்கள்.

புலவர்கள் ஐந்திணை வாழ்க்கையைப் பற்றி அதன் வேறுபட்டத் தன்மைகள் பற்றி பாடல்கள் புனைந்தார்கள். அப்பாடல்களில் தெரிவது, தமிழ்நிலம் ஐவகையாக இருந்தாலும், அவர்கள் மொழி ஒன்றாக இருந்தது. குறிஞ்சி நிலத் தலைவனும், நெய்தல் தலைவனும் வேறுபட்ட சொற்களில் பேசவில்லை. அதாவது வட்டார மொழி இல்லை. தமிழகம் முழுவதும் தரப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மொழியே இலக்கியப் படைப்பிற்கான மொழியாக இருந்தது.

பழைய இலக்கியங்கள், புது இலக்கியப் படைப்புக்கள், வட்டார மொழியில் எழுதப்பட்ட படைப்புக்கள் எல்லாம் மற்ற மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு வருகின்றன. குறிப்பாக ஆங்கிலம், பிரஞ்சு மொழிகளில் அதிகமாக மொழி பெயர்க்கப்படுகின்றன. இந்தியப் படைப்புக்கள் இந்தி, மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, மராத்தி மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்படுகின்றன. மொழி பெயர்ப்பில் முதலில் பலியாவது வட்டார வழக்குச் சொற்கள் தான். ஓர் இலக்கியம் எழுதப்பட்ட மொழியிலேயே வட்டார வழக்குச் சொற்கள் மற்றொரு வட்டாரத்திற்கு அன்னியச் சொல்லாகி ஓடுகிறது. அப்படி இருக்கையில் இன்னொரு மொழியில் மொழி பெயர்ப்பு என்பது என்பது சாத்தியமில்லாமல் போகிறது

கரிசல் வட்டார மொழி பேசும் படைப்பை குஜராத்தி மொழியில் மொழி பெயர்த்தால், இந்தியில் மொழி பெயர்த்தால் எந்த வட்டாரத்து மொழியைப் பயன்படுத்துவது. ஆங்கில மொழி பெயர்ப்புக்கு எந்தவொரு நாட்டு ஆங்கில வட்டார மொழியை ஏற்றுக் கொள்வது? இங்கிலாந்து ஆங்கிலமா? அமெரிக்க ஆங்கிலமா? கனடா, ஆஸ்திரேலியா, மேற்கிந்திய தீவுகள் ஆங்கிலமா? இந்தியா, பாகிஸ்தான், பிலிப்பைன்ஸ் நியூசிலாந்து, இலங்கையில் பேசப்படும் ஆங்கிலமா?’ மலையாளப் படைப்பை இந்தியில் மொழிபெயர்க்க வேண்டுமென்றால், உத்திர பிரதேச வட்டார மொழியா? மத்திய பிரதேச, ஹரியானா, பீகார், டில்லி, ஜார்கண்ட் பிரதேச வட்டார மொழியா?
மொழி பெயர்ப்பில் வட்டார மொழிச் சொற்கள் நீக்கப்பட்டு விடுகின்றன.

அது தேவை இல்லாதது, நெருடலாக இருப்பதோடு இலக்கியம் என்பதின் அடிப்படைக்கு எதிராக இருக்கிறது என்று ஒதுக்கப்பட்டு விடுகிறது. மொழி என்பதில் முதலில் இல்லாமல் போவது வட்டார மொழிதான். அது ஓர் அடையாளமாக இருக்கிறது. அவதூறு செய்ய முன்னே உற்றது என்று கல்வி கற்றவர்கள் முதலில் தங்கள் வட்டார மொழிச் சொற்கள் கலந்து பேசுவதைக் கைவிடுகிறார்கள். பொது மொழியைப் பேச முற்படுகிறார்கள்.

மனிதர்கள் பெயரால் அறியப்படுவது இல்லை என்பதுதான் அதற்கு அடிப்படை. அதுவே மொழிகளும், மனிதன் என்பதை, மனிதர்கள் கண்டு பிடித்துப் பேசும், எழுதும் மொழியால் அறியப்படுவது கிடையாது என்பது படைப்புக்கள் வழியாக பல நூறு ஆண்டுகளாகச் சொல்லப்பட்டும், எழுதப்பட்டும் வருகிறது.

Related posts

Leave a Comment