You are here
vanmurai ella vakupparai 1 கட்டுரை 

குழந்தைகள் ஏன் பள்ளியை வெறுக்கிறார்கள்…? வி.என். சுப்பிரமணியன்

27.05.2017 அன்று ‘வன்முறையில்லா வகுப்பறை’ என்ற புத்தகம் வாங்கினேன். பேருந்தில் பயணம் செய்தபோது சில பக்கங்களைப் படித்து வந்தேன். மேலும் வீட்டிற்கு வந்து படித்தேன். நான் ஒரு தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் 17 ஆண்டுகளாக துறைத் தலைவர் பதவி வகித்தேன். தற்போது 8 ஆண்டுகளாக நடுநிலைப்பள்ளியில் பட்டதாரி அறிவியல் ஆசிரியராக பணியாற்றி வருகிறேன்.

‘வன்முறையில்லா வகுப்பறை’ புத்தகத்தை ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் படிக்கும்போது என்னை அந்தப் புத்தகத்தில் உள்ள செய்திகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். வன்முறையில்லா வகுப்பறை என்ற புத்தகத்தில் உள்ள சில செய்திகளையும், அதில் உள்ள புள்ளி விபரங்களையும் தெரிந்த பின் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். ‘‘குழந்தைகள் ஏன் பள்ளியை வெறுக்கிறார்கள்…?’’ என்ற தலைப்பில் கூடியுள்ள தேசிய கல்வி கணக்கெடுப்பு (2009) தரும் இறுதி முடிவு என்னை அதிர்ச்சி அடைய செய்கிறது.

‘‘உங்கள் குழந்தை பள்ளியில் பாதிக்கப்படுகிறதா..?’’ என்ற தலைப்பில் உள்ள பெற்றோர், ஆசிரியர் உறவுகளை அட்டவணையிட்டுச் சொல்லி இருப்பதைக் கண்டு நானே என்னை மாற்றிக் கொள்ள வைத்தது. புத்தக ஆசிரியர் வன்முறையில்லா வகுப்பறை குறித்து நான்கு பிரதான விதிகள்:

1. கல்வியின் சக்கரவர்த்தி குழந்தையே. குழந்தை எந்த அளவிற்கு வகுப்பறையில் மதிக்கப்படுகிறதோ அந்த அளவிற்கு கற்றல் சாத்தியமாகிறது.
2. ஒழுங்கு நடத்தை என்பது குழந்தையின் சுய மேலாண்மை (Self Management) என்பதன் மூலம் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும்.
3. எது தவறு என்பதன் மீதே கவனம் செலுத்தும் தண்டனை கல்வியை விட, சரியான நடத்தையை தேடி பாராட்டி உயர்த்தும் முன் உதாரணக் கல்வியே சிறப்பானது.
4. உடன் இணைந்து விளையாடு… ஒரு போதும் விளையாட்டை வழி நடத்தாதே (Do not Guide Play)

‘‘குழந்தைகளுக்கு என்ன கொடுக்கிறது பள்ளி?’’ என்ற தலைப்பில் கூறியுள்ள செய்திகளில் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் என்ன செய்கின்றார்கள் என்ற தலைப்பில் உள்ள விபரங்களை என்னோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். அதில் உள்ள செய்திகளில் நான் புத்தக ஆசிரியரோடு பயணிக்கிறேன் என்று தெரிந்து கொண்டேன். சில விஷயங்கள் என்னை மாற்றிக் கொள்ளச் செய்தன.

உடல் வருத்தும் தண்டனையைக் கை விட்டதாக கூறும் ஆசிரியர்கள் கையாளும் வேறுவகை வன்முறையில் நூல் ஆசிரியர் கூறும் கருத்துகளிலிருந்து சற்று ஒத்துப் போவதாகத் தெரிந்தது. என்னை நானே திருத்திக் கொள்ள உதவிகரமாக இருந்தது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

மாணவர்களுக்கு கொடுக்கும் தண்டனை இரு வகைப்படும்.
1. உடல் வருத்தும் நேரடித் தாக்குதல் 2. மனம் வருத்தும் சுடு சொற்களால் தாக்குதல்.
‘நீங்கள் குருவா? ஆசிரியரா?’ என்ற தலைப்பில் உள்ள கருத்துக்கள் குரு, ஆசிரியர் வித்தியாசத்தைக் கண்டு உணர முடிந்தது. அதனைப் படித்த பின் நல்ல ஒரு தெளிவு கிடைத்தது. ‘‘நீங்கள் ஆசிரியராக வாழ்பவரா? ஆசிரியர் பணியாளரா?’’ என்ற தலைப்பில் கூறியுள்ள கருத்துகளில் ஒப்பிட்டு பார்க்கையில் நான் ஆசிரியராக வாழ்பவர் இனத்தில் இருக்கிறேன் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ஆசிரியர் பணியாளர் என்ற தலைப்பில் கூறியுள்ள கருத்துகளில் நான் எவ்வாறு வேறுபட்டு இருக்கிறேன் என்னையே நான் செதுக்கி கொண்டேன்.

‘‘பள்ளிகள் காவல் நிலையங்கள் அல்ல?” என்ற பகுதியில் பள்ளியை காவல் நிலையங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடிகிறது.
‘‘எப்போது துளிர்க்கும் வகுப்பறை ஜனநாயகம்‘‘ என்ற தலைப்பில் ‘தண்டனை கொடுப்பதன் நோக்கம் தான் என்ன?’ என்ற தலைப்பில் கூறியுள்ள காரணங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள’ தக்க வகையில் உள்ளது. ‘வகுப்பறைக்குத் தேவை நெறி முறையா? கட்டுப்பாடா?’ என்ற பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ள செய்திகளில் நெறிமுறை கட்டுப்பாடு பற்றிய விபரங்களிலிருந்து என்னை நானே செதுக்கி கொள்ள முடிந்தது.

‘‘நெறிமுறைப்படுத்துதலுக்கும் தண்டிப்பதற்கும் வித்தியாசம் என்ன’’ என்ற பகுதியில் மாணவர்கள் செய்யும் தவறுகளை மிக ஆழமாக அழகாக கூறியுள்ளார். அது மட்டுமல்லாது மாணவர்களைத் தண்டிக்கக்கூடாது, அவர்களை நெறிப்படுத்த வேண்டும் என்ற செய்திகளைக் கண்டு என்னையே நானே செதுக்கிக் கொள்ள ஆசிரியர் என்பவர் நெறிபடுத்த வேண்டும் என்ற கருத்து மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது. நூல் ஆசிரியர் ஆயிஷா நடராசன், இந்தப் புத்தகத்தில் வகுப்பறையில் நிகழ்வுகளைக் கூறியதிலிருந்து பல விஷயங்களை நான் தெரிந்து கொண்டு என்னையே நான் செதுக்கிக் கொள்ள முடிந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். என்னைச் செதுக்கிய மனிதர்களில் இந்த நூலாசிரியரும் ஒருவராவர் என்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.

Related posts

Leave a Comment