You are here
Sa Kandasamy கட்டுரை 

ஏன் நவீன இலக்கியம் அறியப்படுவதில்லை – சா. கந்தசாமி

கவிஞர்கள், நாவலாசிரியர்கள், சிறுகதை நாடக ஆசிரியர்கள் தம் படைப்புகள் வழியாக நூறு, நூற்று ஐம்பதாண்டுகள் முன்னே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எழுதும் மொழியின் சொற்கள்தாம் நிகழ்காலத்தினுடையதாக இருக்கின்றன. ஆனால் படைப்பு என்பது மொழி வழியாகவே மொழியைக் கடந்து விடுகிறது. படைப்பாளர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு தனி மொழியை உருவாக்கிக் கொண்டு விடுகிறார்கள். அது எப்பொழுதும் வாழும் மொழியாக உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது.

எழுதப்பட்ட மொழியில்தான் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது என்பதில்லை; எம்மொழியில் மொழி பெயர்த்தாலும் அது உயிரோடு இருக்கிறது. ஓர் படைப்பு என்பது அசலாக இருக்கும் வரையில் எழுதப்பட்ட மொழி; காலம் படைப்பாளன் வாழ்க்கை என்பதெல்லாம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. எனவேதான் அது எழுதப்பட்டக் காலத்தில் அதிகமாக அறியப்படாமல் போய் விடுகிறது.

ஆகையால் படைப்புக் கலைஞன் முன்னே இருக்கிறான் என்று சொல்லப்படுகிறது. இலக்கிய உரையாசிரியர்கள், நவீன இலக்கிய விமர்சகர்கள் எல்லாரும் இருநூறு முன்னூறு ஆண்டுகள் பின் தங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பழங்காலம் தெரிவதுபோல தம் காலத்துப் படைப்புகள் பிடிபடாமல் போய்விடுகின்றன.
தமிழ் மூவாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து இழையறாமல் பேசப்படும் மொழியாகவும், எழுதப்படும் மொழியாக இருப்பதால், பழமை போற்றப்படுகிறது.

நவீன படைப்புகள் கவனிப்புப் பெறுவது இல்லை. முரசு நெடுமாறன் சொன்னதுபோல தமிழின் சிறப்பு அதன் பழமையில் இல்லை. அதன் தொடர்ச்சியில்தான் இருக்கிறது.
படைப்பு மொழியாக இருந்த மொழியில் அறிவு மேன்மை கொண்ட உரையாசிரியர்கள் தோன்றினார்கள். அவர்கள் இலக்கியமான படைப்புகளுக்கு உரையெழுதினார்கள். உரையென்பது இலக்கியத்திற்கு எதிரானது. எத்தனைதான் மகா பண்டிதர் உரையாக இருந்தாலும் அது ஒரு படைப்பைப் பற்றி துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாது. திருவள்ளுவரோ, இளங்கோவோ, கம்பரோ, ஆண்டாளோ, வெள்ளி வீதியாரோ தன் படைப்புப் பற்றி எழுதப்பட்டதற்கு மேலாக ஒன்றும் சொல்லிவிட முடியாது என்கிறபோது வெறும் புத்தியை மட்டும் அளவுகோலாக கொண்டவர்களால் ஒன்றும் சரியாகச் சொல்லிவிட முடியாது.

படைப்பும், உரையும் ஒன்றில்லை. உரையால் படைப்பை அறிந்து கொள்ள முடியாது. படைப்பு இதயத்தால், ஞானத்தால் படைக்கப்படுகிறது. உரை மூளையால் எழுதப்படுகிறது. ஆகையால்தான் உரையென்பது, படைப்பின் அருகில் செல்கிறது என்பதைத் தவிர படைப்பையே அறிய வைக்க முடியவில்லை.
திருக்குறளுக்கு எத்தனை உரைகள் வந்து இருக்கின்றன. ஆனால் ஓர் உரை கூட திருவள்ளுவரின் திருக்குறளை அப்படியே சொல்லக்கூடியதாக இல்லை. எத்தனை சொன்னாலும், சொல்வதற்கு இன்னும் இருக்கிறது என்று எழுதப்பட்ட உரைகளே சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஓர் அசலான படைப்பை அனுபவிப்பதற்கு உள்ள ஒரே வழி, தானே படிப்பதுதான். படிப்பு என்பது மொழிப் புலமை கிடையாது. பெரிய பட்டம் பெற்று இருந்தால் தான் இலக்கியம் படிக்க முடியும் என்பதில்லை. மகத்தான படைப்பாளிகள் பலர் பெரிய படிப்பாளிகள் இல்லை. படிப்பு ஒன்றும் படைப்பை உருவாக்கி விட முடியாது. படைப்பை உருவாக்க ஒரு மனம் தேவைப்படுகிறது. அதில் வெளியில் இருந்து படைப்பாளன் பெறுவதில்லை. தன்னுள் இருக்கும் சுடரையே கொண்டு மொழி, எழுத்தால் ஒளிர செய்கிறார்கள்.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக படைப்பாளனின் உளவியல் பற்றி ஆராய்கிறார்கள். ஆராய ஆராய அடி மனம் ஆழம் காண முடியாமல் உள்ளே போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அறியவே முடியாதது என்று சொல்லப்பட்டு வரும் இலக்கியப் படைப்புகளில் சொல்லப்பட்டிருப்பதையும், சொல்லப்படாமல் விட்டிருப்பதையும் சொல்ல, இலக்கியம் பல்கலைக் கழகங்கள், கல்லூரிகளில் பாடமாகி விட்டதால் விமர்சனர்கள் வந்துவிட்டார்கள். உரையாசிரியர்கள் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள்.

இலக்கிய விமர்சகர்கள், உரையாசிரியர்களைவிட மேலானவர்கள், பரந்துபட்ட அறிவு கொண்டவர்கள், ஒப்பாய்வு முறைகள், இலக்கியம் என்பது பற்றி சொல்லவும், எழுதவும் கூடியவர்கள் என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டார்கள். இலக்கியம் கவிதையில் இருந்து உரைநடைக்கு மாறியதும், கற்றுக் கொடுப்பதாகியதும், விமர்சகர்கள் பெருகிவிட்டார்கள். இலக்கியத்தைக் கூறுபோட்டு காலம் என்பதை அதன் தலைமீது ஏற்றி, பிரித்துப் பிரித்துச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

உரைநடையில் இலக்கியம் படிப்பது கூடியதும் எழுத்தாளர்கள் பெருகியதும், நவீன விமர்சகர்கள் என்ற சிலர் பறைசாற்றிக் கொண்டு, ஒரு நூறு நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்ட படைப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதுகிறார்கள். உரை நடையோடு புதுக் கவிதையையும் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். இலக்கியம் கற்பிக்கும் வேலை கிடைத்ததால் இலக்கியத்தின் மீது அதிகாரம் செலுத்த ஆரம்பித்தார்கள். ஆசிரியர்களான அவர்களுக்கு சீடர்களான மாணவர்கள் கிடைத்தார்கள். இலக்கியம் என்பது வேறு வேறு மொழிகளில் எழுதப்பட்டாலும், விமர்சகர்கள் ஒரே மாதிரியாகி விட்டனர். அது கற்றதால் பெற்றது.

இலக்கிய விமர்சகர்கள் பல்கலைக் கழகத்திலும், பத்திரிகையுலகத்திலும், எழுத்தாளர்கள் மத்தியிலும் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் படைப்பு பற்றி சுயமாக ஒன்றும் அறியாதவர்கள். வெறும் படிப்பைக் கொண்டு விமர்சனம் என்று மேல் நாட்டின் தத்துவ, இலக்கிய கோட்பாடுகள் என்று தாம் அறிந்து கொண்டதன் வழியாகச் சொல்லக் கூடியவர்கள். இவர்களுக்கு சர்வதேச அளவிலும், இந்திய அளவிலும், தமிழ் மொழியில் சொல்ல பலர் இருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் தமிழின் நவீன எழுத்தென்றால் பாரதியார் என்று ஆரம்பிப்பார்கள். அவர்கள் தேசிய அடையாளம் கொண்டவர்கள். திராவிட அடையாளம் கொண்டவர்கள் பாரதிதாசன் என்று முழங்குவார்கள். தூய இலக்கியவாதிகள் என்று பிரகடனப் படுத்திக் கொள்கிறவர்கள் புதுமைப்பித்தன், மௌனி என்பார்கள். நவீன எழுத்தென்றால் சுந்தர ராமசாமி என்று முடிப்பார்கள். பேராசிரியர்கள், பெரும் புலவர்களுக்கு திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம் இருக்கிறது.
இவர்கள் எல்லொரும் இறந்த காலத்தின் ஆத்மாக்கள். பழமையென்பதை ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்டது, அறியப்பட்டது அங்கீகாரம் பெற்றது என்பதைச் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பவர்கள். நிகழ்காலத்தின் படைப்புகளை படிக்கவும், படித்ததின் மீது விமர்சனம் வைக்கவும் பழமையின் வழியாகவே புதியனவற்றில் தடம் பதிக்க வேண்டும். அது தான் பழமையின் சிறப்பு.

இலக்கியத்தில் இடர் நிறைந்ததாக இருப்பது நிகழ்காலப் படைப்பை அறிவதும், அறிந்து சொல்வதும்தான். மனிதர்கள் எத்தனைதான் நிகழ்காலத்தில் வாழ்ந்தாலும் மனரீதியில் பின்னால்தான் இருக்கிறார்கள். அது இலக்கியத்திற்கு மட்டுந்தான் என்றில்லை, இசை, நடனம், சிற்பம், ஓவியம் என்று எல்லா நுண் கலைகளுக்குந்தான். பழமைக்கு மேலே ஒன்றுமில்லை என்று கொண்டாடிக் கொண்டிருப்பது, பிற்போக்கின் உச்சம்.

பத்திரிகைகள் நவீனமானவை; இலக்கியத்தை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன என்று சாதாரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிகைகளுக்கும், இலக்கியத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. ஆனால் பத்திரிகைகள் மீது வசைபாட வேண்டியதில்லை. அவை வியாபாரம் சார்ந்தவை. தொழிலுக்கும், இலக்கியத்திற்கும் ஒரு பொழுதும் சம்பந்தம் கிடையாது. சில மொழிப் பத்திரிகைகள் தரமான அசலான இலக்கியத்தை வெளியிடுகின்றன என்றால் அது ஆசிரியர் ரசனை சார்ந்தது. அது போதுமாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை.

நவீன காலத்தில் இலக்கியத்தின் தரம் என்பது விற்பனையாகும் பிரதிகள் வழியாக அறியப்படுகிறது. ஆனால் விற்பனையாகும் எல்லாப் பிரதிகளும் படிக்கப்படுகின்றன என்பதில்லை. வாங்குகின்ற வேகம், நூல்களைப் படிப்பதில் வாசகர்களுக்கு இல்லை. பத்துப் பன்னிரண்டு பக்கங்கள்கூட படிக்கப்படாத பல நூல்கள் ஒவ்வொரு வீட்டு நூலகத்திலும் இருக்கின்றன. பல நூல்கள் படிக்கப் புரட்டப் படாமல் உள்ளன. நூலகங்கள், பொழுது போக்கு கிளப்களில் வாங்கி வரிசையில் வைக்கப்பட்ட நூல்கள் அப்படியே கிடக்கின்றன.

ஒரு சமூகத்தில் எல்லோரும் இலக்கியம் படிக்க வேண்டும். அந்தப் படிப்பே தன்னை வாழ வைக்கிறது. குடும்பத்தைச் சீர்படுத்துகிறது என்று சொன்னாலும் இலக்கியப் படிப்பு இடர் மிகுந்ததாகவே இருக்கிறது. அதுவும் தன் காலத்துப் படைப்புகளின் பக்கம் நெருங்கவே முடியாமல் தடுமாறுகிறார்கள். எனவேதான் பழைய படைப்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு படிக்கிறார்கள். அது ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் நடந்து கொண்டே வருகிறது. நூற்றாண்டிற்கு முன்னால் தாமாக, ஒழுக்கமாக, புத்தி சொல்லும் படைப்புகள் மாதிரியும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் முன்னோர்கள் எழுதியதுபோல …..போதிப்பது மாதிரியும் இல்லை என்று புலம்புகிறார்கள்.

அது அறிவின் குறைபாடு, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இழையறாமல் பேசப்படும் மொழியாகவும், எழுதப்படும் மொழியாகவும் உள்ள தமிழ்ப் படைப்புகளை அறிய அனுபவிக்க பழைய இலக்கியம் தடையாக இருப்பதில்லை. ஆனால் நவீன எழுத்தாளர்களை அவர்களின் சமூக, கலாசார, பொருளாதார நிலைகள் மதிப்பீட்டிற்கு இடையூறாக இருக்கின்றன. படைப்புகளில் அவை இடம் பெறுவது மிரட்டுவது மாதிரி இருக்கிறது. எனவே சொகுசான கூண்டுகளில் புகுந்து கொண்டுவிடுகிறார்கள்.

நிகழ்காலத்தில் தமிழில் எழுதும் விட்டல்ராவ், சி.எம். முத்து, சோ.தர்மன், பாவண்ணன், சுப்பிரபாரதிமணியன், சு.வேணுகோபால் – படைப்புகள் பற்றியெல்லாம் இருபது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு பின்னால் நம் விமர்சகர்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதுவார்கள், ஏனெனில் கலையம்சங்களில் சமூகம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது இல்லை. அது முடிந்து போன இறந்த காலத்தில் இருக்கிறது. தன் காலத்து நாயகர்களை அறியாமல் இருக்கிறது என்று சொல்வது நிகழ்காலத்து சமூக மனிதர்களை நிந்திப்பதாகாது.

Related posts

Leave a Comment