You are here
Uncategorized 

கவிஞர் உள்ளம்

கவிஞர் ரவீந்திரநாத தாகூருக்கு 1913ல் நோபல் பரிசு கிடைத்தது. அதே ஆண்டில், வங்கத்தின் டாக்காவில் இலக்கிய மாநாடு ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்த மாநாட்டுக்கு தாகூரையே தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள்.
தன் சொந்த கிராமத்தில் தன் வேலைக்காரருடன் தங்கியிருந்தார் தாகூர். மாநாட்டில் தான் கலந்துகொள்ள முடியாதென்று, மாநாட்டுக்கு சில நாட்கள் முன்பே தந்தி கொடுத்துவிட்டார். மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்தவர்கள் எல்லாரும் மிகவும் குழம்பிப்போனார்கள். அவர்களில் ஒருவர், விஷயம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்வதற்காக அன்று மாலையே தாகூரின் கிராமத்துக்கு வந்தார்.
கிராமத்தில் காலரா நோய் பரவியிருந்தது.
தன்னைக் காண வந்த நண்பரை வரவேற்றார் தாகூர். பிறகு பொறுமையாக, தான் மாநாட்டுக்கு வரமுடியாத காரணத்தை விளக்கினார்.
“என் வேலைக்காரர் காலரா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவருக்கு நான்தான் அருகிலிருந்து பணிவிடை செய்துகொண்டிருக்கிறேன். எனவேதான் என்னால் மாநாட்டுக்கு வரமுடியாது. அவரைத் தனியே விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் எப்படி வரமுடியும்? நோயின் கடுமை குறைந்திருக்கிறது என்றாலும் என் கவனிப்பு அவருக்குத் தேவைப்படுகிறது. எனவே, வேறு யாரையாவது தலைவராக வைத்து மாநாட்டை நடத்திவிடுங்கள்.”
நோயுற்ற தன் வேலைக்காரரைப் பார்த்துக்கொள்வதற்காக, இலக்கிய மாநாட்டின் தலைமையைத் துறந்த தாகூரின் அன்பும், காலரா நோய் தனக்கும் தொற்றிக்கொண்டுவிடுமே என்று அஞ்சாத அவரது உள்ளமும் நண்பரை நெகிழவைத்தன.

Related posts

Leave a Comment