You are here

கலைந்து போச்சே! – -தம்பி சீனிவாசன்

என்னைத் தவிர எல்லோரும்
எங்கள் வீட்டில் பெரியோரே.
என்னைத் தனியே விளையாட
ஏனோ அவர்கள் விடமாட்டார்!

“வாடா வெளியே மேசை கீழே போதும் விளையாட்டு.
மட்டிப் பயலே, மேலே அழுக்கு பூச்சி கடித்துவிடும்.
வாடா” என்றே அப்பா சொல்ல – என் தனி உலகத்தில்,
வசதியாக ஓடும் எனது டாக்சி மறைந்துவிடும்!

“திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்த்தும் கதவில் கீறுகிறாய்.
திருந்தாப் பயலே, மறுபடிச் செய்தால் காதைத் திருகிடுவேன்.”
அரும்பு மீசை அண்ணன் கத்த – என் தனி உலகத்தில்,
அழகாய் நடக்கும் எனது வகுப்பு உடனே கலைந்துவிடும்!

“சின்னப் பாப்பா தூங்கும்போது தொட்டுப் பாராதே.
சீண்டி விஷமம் செய்தால் உனது முதுகு ஜாக்கிரதை!”
என்னைப் பார்த்து அக்கா சீற – என் தனி உலகத்தில்,
ஏனோ எனது ‘கன்சல்டிங் ரூம்’ எல்லாம் மூடிவிடும்!

“சும்மா நிற்கும் சைக்கிள் பெடலை ஏனோ சுற்றுகிறாய்?
சோம்பல் விட்டுப் படிடா பாடம் காலை நேரத்தில்!”
அம்மா உரக்கச் சொன்னால் – என் தனி உலகத்தில்,
அற்புதமான ரேசில் எனது வண்டி நின்றுவிடும்!

“மாலை நேரம் வெளியே போகக் கைத்தடி எங்கேடா?
மடையா, எனது ‘வாக்கிங் ஸ்டிக்’கை வைத்தா விளையாட்டு?
ஏலே!” என்று தாத்தா கூவ – என் தனி உலகத்தில்,
எதிரியோடு புரியும் எனது யுத்தம் தோற்றுவிடும்!

ஒருநாள் வளர்வேன் பெரியவனாய்,
உடுப்பை அணிவேன், ஊதலுடன்!
சரிதான், இவர்கள் என் பஸ்ஸில்
ஏற வரட்டும், பார்க்கின்றேன்!

Related posts

Leave a Comment