You are here

உப்பும் தண்ணீரும் – அன்வர் அலி

புத்தர் ஒரு கிராமத்தில் தங்கியிருந்தார். அப்போது அவரைப் பார்ப்பதற்கு ஒரு இளைஞன் வந்தான். அவனுக்கு வயது இருபத்து ஐந்துதான் இருக்கும். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. சோர்ந்த உடலுடனும் துயரமான முகத்துடனும் காணப்பட்டான். வெகு தொலைவு நடந்து வந்த அவன், புத்தரைப் பார்த்த உடனே கதறி அழுதான். புத்தர் கனிவுடன் கேட்டார்:

“சகோதரா, ஏன் இப்படி அழுகிறாய்? உன் துன்பத்தை என்னிடம் சொல். என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்வது உன் மனதுக்குச் சற்று ஆறுதலாக இருக்கும்.”

இளைஞன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்:

“பகவானே, என் வாழ்க்கையில் நான் எல்லையற்ற துன்பங்களை அனுபவித்துவருகிறேன். எதை எடுத்தாலும் தோல்விதான். தாங்க முடியாத துயரம். ஆதரவுக்கு என்று எனக்கு யாருமில்லை. என் மனது மிகவும் பலவீனமாகிவிட்டது. நான் எப்படி இந்த உலகத்தில் வாழ்வது? எனக்கு ஒரு வழி சொல்லுங்கள். உங்களைப் பார்த்து முறையிடுவதற்காகத்தான் பல மைல் தூரம் நடந்து வருகிறேன்.”

புத்தர் அன்புடன் புன்னகைத்து அவன் தலையை வருடினார். பிறகு தன் குடிசைக்கு உள்ளே சென்று ஒரு சிறிய குவளையில் தண்ணீரும் கொஞ்சம் உப்பும் கொண்டு வந்தார். எதற்காக புத்தர் உப்பும் தண்ணீரும் கொண்டு வருகிறார் என்று புரியாமல் பார்த்தான் இளைஞன்.
புத்தர் அவன் கையில் தண்ணீர்க் குவளையைக் கொடுத்தார். பிறகு உப்பையும் கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னார்: “சகோதரா, இந்தச் சிறிய குவளையில் உப்பிட்டுக் கலக்கி அருந்து.”

அவன் உப்பைக் குவளையில் போட்டுக் கலக்கி குடித்துப்பார்த்தான். இரண்டு மிடறு குடிப்பதற்குள் அவன் முகம் கோணியது. மேற்கொண்டு குடிக்க முடியாமல் அப்படியே கீழே வைத்துவிட்டுச் சொன்னான்:

“இந்தத் தண்ணீரை என்னால் குடிக்க முடியவில்லை. மிகவும் கரிக்கிறது.”

“சரி. முடியவில்லை என்றால் நீ குடிக்கவேண்டாம்” என்ற புத்தர் மீண்டும் குடிசையின் உள்ளே சென்றார். முன்பு கொண்டு வந்த அதே அளவு உப்பைக் கொண்டு வந்து திண்ணையில் வைத்தார்:

“சகோதரா, நான் உனக்குக் கொஞ்சம் உப்பைக் கொடுத்து அதைக் குவளை நீரில் கலக்கிக் குடிக்கச் சொன்னேன். உன்னால் முடியவில்லை. இதோ, இப்போதும் அதே அளவு உப்பைத் தருகிறேன். இதை நீ, எதிரில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய குளத்தில் கரைத்துவிடு!”
புத்தர் சொன்னபடியே அவன் அந்த உப்பை எதிரிலிருந்த குளத்தில் கரைத்தான். கரையில் நின்று பார்த்த புத்தர் சொன்னார்:

“இப்போது அந்தக் குளத்து நீரைக் குடித்துப்பார்.”

உப்பு கரைக்கப்பட்டபோதும் அந்தக் குளத்து நீரில் உப்பின் சுவை கொஞ்சம்கூடத் தெரியவில்லை. அந்த இளைஞன் போதுமான அளவு நீர் குடித்துவிட்டு வந்தான். “எதற்காக இந்தக் குளத்து நீரில் உப்பைக் கரைத்துக் குடிக்கச் சொன்னீர்கள் என்று தெரிந்துகொள்ளலாமா?” என்று பணிவுடன் கேட்டான். புத்தர் சொன்னார்:

“சகோதரா, வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்கிற துயரங்கள் எல்லாம் உப்பைப்போலத்தான். நம் மனம் இருக்கிறதே, அது தண்ணீரைப்போல!”
இளைஞனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. குழப்பத்துடன் பார்த்தான். புத்தர் தொடர்ந்தார்:

“நீ சிறிய குவளையில் இருந்த நீரிலும் பிறகு இந்தக் குளத்து நீரிலும் கரைத்தது ஒரே அளவான உப்புதான். ஆனால் சிறிய குவளையில் தண்ணீர் கொஞ்சம்தான் இருந்தது. அதனால்தான் கரிப்புச் சுவை அதிகமாக இருந்தது. எனவே உன்னால் தண்ணீர் குடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் இதே உப்பு குளத்து நீரில் கரைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த நீரில் உப்பின் சுவை கொஞ்சம்கூடத் தெரியவில்லைதானே. ஏனென்றால் சிறிய குவளையில் இருந்ததைவிட எண்ணற்ற மடங்கு அதிக நீர் குளத்தில் இருக்கிறது.”

இளைஞன் கேட்டுக்கொண்டான்:

“எனக்குப் புரியும் வகையில் இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாகச் சொல்லவேண்டும், பகவானே.”

“சகோதரனே, நம் துன்ப துயரங்கள் என்பவை உப்பைப்போன்றவை. இவை வாழ்க்கை முழுவதும் வந்துகொண்டேதான் இருக்கும். இவற்றைத் தவிர்க்கவே முடியாது. ஆனால், நம்மால் நம் மனதை விசாலமாக்க முடியும். இப்போது உன் மனது அந்தச் சிறிய குவளையைப்போலத்தான் இருக்கிறது. அதனால்தான் வாழ்க்கைச் சிரமங்கள் உனக்கு இந்தளவு துயரமளிக்கின்றன. நீ நிறைய அறிவும் அனுபவங்களும் பெற்று உன் மனதைப் பெரிதாக்கு. அதை வலுப்படுத்து. அப்போது உன் துயரங்கள் குளத்தில் கரைக்கப்பட்ட உப்பைப்போலக் காணாமல் போய்விடும். அந்தத் தெளிந்த நிலையில்தான் புதிய வழிகள் தெரியும். அந்த வழிகளில் நீ உயர்வடைவாய்!”
புரிந்துகொண்ட இளைஞன் புத்தரை வணங்கி நம்பிக்கையுடன் திரும்பிச் சென்றான்.

Related posts

Leave a Comment