You are here

‘கற்பித்தலில் பயிற்சியும் – அணுகுமுறையும் மாற்றப்பட வேண்டும்’

வ. கீதா

தமிழகத்தில் கல்வியிலும், பள்ளியிலும், பாடப்புத்தகத்திலும், கற்பித்தலிலும் ஒரு நல்ல மாற்றம் வரப்போவது போன்ற நம்பிக்கை மக்களிடையே பரவியுள்ளது. தமிழக அரசு அதற்கான முயற்சிகள் செயல்பாடுகளைத் துவங்கியதுதான் அதற்கான காரணமாக இருந்தது. இச்சமயத்தில் தமிழகத்தில் தொடர்செயல்பாடாக இல்லாவிட்டாலும் தொடர்ந்து சில செயல்பாடுகள் கல்வியைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு வருவதை மறுக்கமுடியாது. அதுபற்றி வ. கீதா அவர்களுடன் நடந்த உரையாடலின் தொகுப்பு.

தமிழகத்தில் பள்ளிக் கல்வி கல்விக்காக தற்பொழுது எடுக்கப்பட்டுவரும் சீர்திருத்த முயற்சிகள், குறிப்பாகப் பாடத்திட்டத்தை மாற்றியமைக்கும் முயற்சிகள் வரவேற்கத்தக்கவை. கல்வி, அறிவியல், உளவியல்தேவை ஆகியவற்றை மனதில் வைத்து அனுபவமுள்ள கல்வியாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், சமூக செயல்பாட்டாளர்கள் போன்றோரை இணைத்து இம்முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
தமிழகத்தில் இதுபோன்ற கல்விபற்றிய உரையாடல் தொடர்ந்து இருந்துள்ளதா என்ற கேள்வி வருகிறது. அப்படி அதைப் பார்க்கும்பொழுது,அகில இந்திய அளவில், கல்வியில் மாற்றம் வரும்பொழுது அதற்கான கருத்தியல் உருவாக்கப்பட்டு அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படுவதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். கேட்டிருக்கிறோம். அவ்வகையில் 2005 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட தேசிய கலைத்திட்ட வரைவுத்தாள் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. கல்விக்குள் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வியல், குரல் ஆகியவற்றை பிரதிபலிக்க வேண்டும் என முன்மொழியப்பட்டு நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டது. அதைத்தொடர்ந்து எல்லா வகுப்புகளுக்குமான பாடத்திட்டம் மாற்றியமைக்கப் பட்டது. மாற்றியமைக்கப்படும்பொழுது அந்தத் துறை சார்ந்த வல்லுனர்களிடம் அப்பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. பாடங்கள் குழந்தைகளை முழுமையாகச் சேரும் வகையில் எளிமையாகவும் அனுபவங்களிலிருந்தும் ஆதாரங்களோடும்… என வித்தியாசமான அனுபவத்தோடு திட்டமிடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டது. பலர் ஒன்றிணைந்து செய்த அவ்வேலை பலதரப்பட்ட இடங்களில் பேசப்பட்டது. தமிழகத்தில் தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம் அதைப்பற்றிய விவாத்த்தை முன்வைத்தது. தமிழகத்தில் இது போன்ற விவாதங்கள் நடைபெறுவது புதிதல்ல.

இதே சமயத்தில் அரசாங்கத்தின் மூலம் எஸ் எஸ் ஏ.என்.சி.இ.ஆர்.டி மற்றும் கல்வித்துறை சில விஷயங்களை முன்னெடுத்தது. 1990 கற்றலில் இனிமை பேசப்பட்டது, செயல்படுத்தப்பட்ட்து. ஆசிரியர்களும் அதில் மகிழ்ச்சியாக செயல்பட்டனர். ஆரம்பப்பள்ளி வகுப்பறையில் குழந்தைகளுக்கு கதை பாடல் விளையாட்டு வாசிப்பு என நீண்டது. அதைக்கடந்து குழந்தைகளை எழுதத்தூண்டுவது வரை அவர்கள் செயல்பட்டனர். பள்ளியில் குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவும், கற்றலில் ஈடுபடவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட இம்முயற்சிகள் முக்கியமானவை.
2001 –ல் 21ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கான கையேடு தயாரிக்கும்பொழுது அதை ஆசிரியர்கள் முக்கியமானதாக பார்த்தனர். அவர்களுக்குள்ள நேரம், வேலைப்பணி ஆகியவற்றைக்கொண்டு பார்க்கும்பொழுது தனித்து செயல்படுவது சாத்தியமானதாகத் தெரியவில்லை. அதோடு குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை புதிதாக, அதிலும் குழந்தைகளுக்கு உற்சாகப்படுத்தக்கூடிய ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தும் பொழுது மாணவர்கள் அதில் வேகமாக ஈடுபடுகின்றனர். அவர்களின் தேவைக்கேற்ப அவ்வப்பொழுது புதுப்புது விஷயங்களை அறிமுகப்படுத்துவது என்பது முக்கியத்தேவையாக மாறுகிறது. இது பற்றிய விவாதங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்பொழுதுதான் ஏ பி எல் –அறிமுகப் படுத்தப் பட்டது. ‘அது குழநதைகளுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை, குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியர் மேல் மதிப்பில்லாமல் போய்விடுகிறது, ஆசிரிய மாணவ இடைவெளி அத்தியாவசியம்’ என்றெல்லாம் பேசினர். சில ஆசிரியர் சங்கங்களும் இக்கருத்தை முன் வைத்தன. ஆனால் குழந்தைகளுடன் ஈட்பாட்டோடு வேலை செய்த ஆசிரியர்கள் அனுபவம் வேறுமாதிரி இருந்தது. கற்பித்தலுக்கு உதவியாக உள்ளது என்பதைத் தங்கள் அனுபவத்தோடு பகிர்ந்து கொண்டனர். எது எப்படியிருந்தாலும் ஆசிரிய மாணவ உறவு முறையில் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கியது. ஆசிரியர் தன் இருக்கை என்ற நிலையை மாற்றி அவர்களோடு சேர்ந்து செயல்பட்டனர். அதற்கு முன் அவர்கள் அப்படி செய்ததில்லை என்று கூறமுடியாது. ஆனால் அப்படி செய்வது அத்தியாவசியமாக ஆக்கப்பட்டபொழுது, அதை ஈடுபாட்டுடன் செய்த ஆசிரியர்கள் தங்கள் சிந்தனை மற்றும் செயல்பாடுகளில் நடந்த மாற்றங்கள் பற்றி மகிழ்ச்சியாகப் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஆறு ஏழு ஆண்டுகாலம் தொடர்ந்து நடந்ததாலும் கல்வி அதிகாரிகள் பலர் அதில் ஆர்வத்தோடு செயல்பட்டதாலும் ஒரு வித்தியாசமான மாற்றத்தைப் பார்க்க முடிந்தது.

இதே காலக் கட்டத்தில்தான் எஸ் எஸ் ஏ நம் குழந்தைகளுக்கான வாசிப்பு நூல்கள் ஆசிரியர்களைக்கொண்டே உருவாக்கப்பட்டன. ப்ரத்தியேகமாக உருவாக்கப்பட்டது புத்தகப் பூங்கொத்து முயற்சி நடைபெற்றது. வாசிப்பு நூல்கள் என்று கூறும்பொழுது அங்குள்ள நூலகங்களில்தான் இருந்து வந்தது. அவை குழந்தைகளின் வாசிப்பைக்காட்டிலும் புத்தகங்களை பத்திரப்படுத்துவதையே கடமையாகக் கொண்டிருந்தது நமக்குத்தெரியும். குழந்தைகள் அதை செஞ்சிடுவாங்க, இதை கிழிச்சிடுவாங்க என்பதைத்தான் காரணமா சொன்னாங்க. அரசுப்பள்ளி, அரசு உதவி பெரும் பள்ளி, தனியார் பள்ளிகளிலும் இதே அனுபவம்தான். நூலகங்கள் பயன்பாட்டை ஒரு இயல்பான செயல்பாடாக பார்ப்பது அரிதாக இருந்தது. அது மட்டுமல்ல, புதுப்புது அனுபவங்களைத் தரும் புத்தகங்களும் நம்மிடம் இல்லை. என்.பி.டி, சி.பி.டி புத்தகங்களின் மொழிபெயர்ப்புகள்தான் இருந்தன. அரிதான சில நூல்கள் இல்லை என்று சொல்லமுடியாது. இச்சூழலில் குழந்தைகளை மையப்படுத்தி, அவர்களின் அனுபவங்களைக் கொண்டு, அவர்களது சூழலை மையப்படுத்தி புத்தகங்கள் உருவாக்குவது என்பது முக்கியமானது. அதை ஆசிரியர்களைக் கொண்டே எழுத வைத்தது சிறந்த செயல்பாடாக இருந்தது. அதை அவர்கள் குழந்தைகள் வாசிப்பிற்கானதாக கொண்டு சென்றபொழுது பெரிய மாற்றத்தை பார்க்க முடிந்தது. புத்தகப் பூங்கொத்து எந்த அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டது, எவ்வளவு ஆசிரியர்கள் அதை ஈடுபாட்டோடு செய்தார்கள் என்ற கேள்வி நமக்குள் இருந்துகொண்டே இருக்கும். அது நிர்வாகம், கூடுதல் பொறுப்பாகவும் இருந்தது. அதுமட்டுமல்ல அதற்கென்று பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர், நேரம் ஆகியவை சம்பந்தப்பட்டதாகவும் இருந்தது. கதை வாசிப்பில் புத்தகப் பூங்கொத்து நூல்களுக்கு முக்கிய பொறுப்பு இருந்ததை நாம் மறுக்கவே முடியாது. ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் அவை மாணவர்களுக்காக காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதம், வாரம் ஒரு முறை மாற்றப்பட்ட புத்தகங்கள், அது அவர்களுக்கு ஈர்ப்புடையதாக இருந்தது, வாசிப்பில் மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சுதந்திரம் என அதன் வெற்றிக்குக் காரணமாக இருந்தவைகளைக் குறிப்பிடலாம். இவ்வளவு பெரிய முயற்சி நடந்தது. ஆனால் அதற்கான அடுத்த நிலைக்கு நகரமுடியாமல்போனது. அது ஒரு புறமிருக்க கதை கேட்பதையும் கதை வாசிப்பையும் குழப்பிக்கொள்ளும் பழக்கம் இருந்து வருகிறது. வாசிப்பு என்பது ஒரு தனி அனுபவம். வாசிப்புக்கென்று நமக்கு பண்பாட்டுசூழல், குடும்பச்சூழல் இல்லாத நிலையில் பள்ளியும் ஆசிரியரும்தான் அதைச் ஏற்படுத்த வேண்டியுள்ளது. கதைசொல்வதையும் வாசிப்பையும் வேறுபடுத்திப்பார்ப்பதோடு நாம் செய்ய வேண்டியது அரசு நூலகங்களும் பள்ளிக்கூடங்களும்தான் அதற்கான பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும். மேற்கத்திய சூழலிலுள்ளதுபோல் பெற்றோர்கள் அதை செய்ய இயலாது. குழந்தைகளை சந்தோஷப்படுத்துவதும் சிந்திக்க வைப்பதும் வேறு வேறாக இருப்பதைப் போன்றது அது. இவற்றையெல்லாம் பற்றி நாம் யோசிக்கும் அதே நேரத்தில் புத்தகப் பூங்கொத்தின் அடுத்தடுத்த நிலையை செயல்முறைப்படுத்துவதும் அவசியம்.

இப்பிண்ணனியை அடிப்படையாக்க் கொண்டு பார்க்கும்பொழுது தமிழக அரசு பாடப்புத்தகத்தை மாற்றியமைக்கும் வேளையில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் உரையாடல், தற்கால அறிவியல் விஷயங்களை கைக்கெட்டும்படியானதாக ஆக்க முயற்சிப்பது, போட்டித்தேர்வுகளுக்கு ஏற்றவகையில் அரசுப்பள்ளி மாணவர்களை பயமில்லாமல் எதிர்கொள்ள ஊக்குவிப்பது போன்றவை வரவேற்கத்தக்கவை. இந்தவேலைகளை கவனமாக செய்வதற்கு நம்மை நாமே தயார் செய்வது அவசியமானதாக இருக்கும். நம்முடைய பாடப்புத்தகங்களை பத்து வருடங்களுக்கு முன் திருத்தி எழுதியபொழுது பல நல்ல மாற்றங்கள் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. பாலியல்துன்புறுத்தல்களைப் புரிந்துகொள்வது பற்றி சுலபமாக நம்மால் பாடப்புத்தகத்திற்குள் கொண்டுவர முடிந்தது. மொழிக்கல்வியை சுலபமானதாக ஆக்கமுடிந்தது.

அச்சமயத்தில் பாடப்புத்தங்களைப்பற்றி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வும் முக்கியமானது. அச்சமயத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட மொழி மற்றும் சமூகவியல் (வரலாறு,புவியியல், குடிமையியல், சூழலியல்) 40 புத்தகங்களை தேர்வு செய்து நடத்தப்பட்டது. மொழியை முன் வைத்து பாடப்புத்தகம் எழுதியிருக்கோம். தென்னக வரலாற்றை முன் வைத்து அதை செய்திருக்கிறோம். பாடப்புத்தகம் குறிப்பிடும் குழந்தைகள் யார்? பல நேரங்களில் அது ஏன் ஆண் குழந்தையாக, நடுத்தரக்குழந்தையாக மட்டுமே உள்ளது. எல்லாக்குழந்தைகளையும் நடுத்தரக்குடும்பத்தைப்போல உருவாக்குவதுதான் கல்வியா? சில வகுப்பறைகளில் இன்னும் சாதிவாரியாக மாணவர்கள் உட்காரவைக்கப்படுவதை ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். ஆசிரியர் எல்லாருக்குமானவர். சமூகத்தில் நடக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கடக்க உதவுவது ஆசிரியர் பணியில்லையா?எல்லாமக்களின் அனுபவங்களையும் முக்கியப்படுத்தவேண்டிய அவசியமில்லையா? இச்சூழலில் பாடப்புத்தகம் நடுத்தர மக்களை முன்மாதிரியாக்குவதுபோல் டி.வி, ஐஸ்க்ரீம், கிரிக்கட்… இதெல்லாம் எப்படி அளவு கோலாக இருக்கமுடியும்? இதுபோன்ற நிறைய கேள்விகளை அந்த ஆய்வு முன்வைத்தது. ஆனால் அந்த ஆய்வு எப்படிப்பயன்படுத்தப்பட்டது என்பது கேள்வியாக இருந்தாலும், பாடப்புத்தகத்தைப் புரிந்துகொள்ள பேருதவியாக இருந்தது. ஆய்வுகுறிப்பிடும் விஷயஙளை முக்கியமானதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும. பாடப்புத்தகங்களை முக்கியமானதாகப் பார்க்கும் குழந்தைகள், பாடப்புத்தகத்திலேயே சொல்லியிருக்கே என்றுதான் உள்வாங்குகின்றனர். உடனடி மாற்றத்திற்காக மூன்று விஷயங்களை முன்வைக்கலாம் என எண்ணுகிறேன்.

1) மாறிவரும் சமூகப்பண்பாட்டுசூழலில் ஆசிரியர் எப்படி செயல்படுவது?
வகுப்பறையில் ஒரே மாதிரி குழந்தைகள் வருவதில்லை. ஆண் பெண் குழந்தைகள் இரண்டாம் பட்சமாகப் பார்ப்பது, பெண்குழந்தைகள் ஆண்குழந்தைகளைப் பார்த்து பயப்படுவது, பணம் இருப்பவர்கள் இல்லாதவர்கள், ஒரு மதத்தை சார்ந்த குழந்தைகள் மற்ற மதம் சார்ந்த குழந்தைகளை அணுகும் விதம்… என பலதரப்பட்ட அனுபவங்களுடனும், வெகுசன புரிதலோடும்தான் இருந்து வருகிறது. வகுப்பறை பல்வேறு சிக்கல்களோடு இருந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. இவற்றை வழி நடத்தும் பொறுப்பு ஆசிரியருடையது. வெவ்வேறு சமூகப்பின்னணியிலிருந்து வரும் குழந்தைகளை மதிக்கவும், சமத்துவத்தைப்பேணுவது, அதற்கான உரையாடலை வகுப்பறையில் துவங்குவதற்குத்தேவையான ஆசிரிய அனுபவம், பக்குவம் ஆகியவை அவசியம். எஸ் எஸ் ஏ அதற்கான பயிற்சிப்பட்டறைகளை நடத்தியிருக்கிறார்கள். ஆசிரியர்களை மாறிவரும் சமூகப்பண்பாட்டு சூழலுக்கேற்ப தயார் செய்வது அவசியம். இப்பொழுது நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் கற்பித்தல், ஸ்மார்ட் க்ளாஸ்… ஆகியவற்றைக்கடந்தது அது.

2) கற்றலுக்கான அளவுகோல், மதிப்பிடுவதில் நாம் மேற்கொள்ளும் மதிப்பெண் மற்றும் தேர்வு முறை. அதற்காக மேற்கொள்ளப் படும் மனனம் செய்தல் இது பற்றி நாம் யோசிக்க வேண்டியுள்ளது. அது ஒரு திறன்தான். ஓவியம் வரைதல், கைவினை செய்தல்….வாயால் சொல்ல முடியாத குழந்தை எப்படி செய்து காட்டமுடியும். அதற்கு ஒரு மதிப்பெண் தரமுடியுமா? செய்துகாட்டல் என்று வரும்பொழுது அதையுமே சந்தைப்படுத்தலாக மாற்றியதுபோல் அல்லாமல் வித்தியாசமாக நம் வகுப்பறைக்குள் கொண்டு செல்ல்லாம். பொதுத்தேர்வு வரும்பொழுது வேண்டுமானால் மதிப்பிடுவதில் பொதுத்தன்மை தேவைப்படுமே ஒழிய கற்றல் கற்பித்தலை மதிப்பிடுவதில் மாற்றம் கொண்டுவருதல் அவசியம்.

3) ஆசிரியர் பயிற்சியில் மாற்றம் கொண்டுவருவது. தமிழகத்தில் ஆசிரியர் பயிற்சி என்பது வியாபாரமாகவும் சான்றிதழமாகவும் இருக்கிறது. ஆசிரியர் பயிற்சிநேரத்தில் செய்பவற்றை காசுகொடுத்து வாங்கி வைப்பது, காப்பியடித்து எழுதுவது என்பதுபற்றி வெளிப்படையாகவே பேசப்படுகிறது. அதில் உண்மை இருக்கிறது இல்லை என்பது ஒரு புறமிருக்க ஆசிரியர் பயிற்சியை நாம் ஏன் முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது? ஆசிரியர் என்பவர் குழந்தைகளின் முன்மாதிரி. சமூகத்திற்கு வேறுபட்ட மனிதர்களை உருவாக்குவதற்கான ஒரு பயிற்சி. அதில் ஒரு நல்ல முன் மாதிரியான மாற்றம் கொண்டுவருவது அவசியம்.

Related posts

Leave a Comment