You are here

கத்தரிக்காயை வரைந்துவிட்டுக் காணாமல் போனவர்கள்

வே. செந்தில் செல்வன்

உரையாடல் என்பது மகிழ்வு தரக்கூடியது. பகிர்ந்துகொள்ளும் எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்பவர் ஒருவர் இருந்தால் அது கூடுதல் மகிழ்வை ஏற்படுத்தும். எண்ணங்கள் ஏற்கப்படவில்லையெனில் மிகுந்த வருத்தமே எஞ்சிநிற்கும். குகை மனிதனின் சுவர் ஓவியம் தொடங்கி உரையாடல் இன்று முகநூல், மின்னஞ்சல் எனப் பல்வேறு வடிவங்களில் செயல்படுகிறது. ஒற்றைப் பரிமாணம் உள்ள பேச்சுவகை தாண்டி கலைகளின்வழியே உரையாடல் நடைபெறும்பொழுது பெருமகிழ்வையும் பன்முகப் பரிமாணங்களையும் ஏற்படுத்துகிறது. அர்த்தம் தெரியாத, என்னவென்றே அறியாத குழந்தைப் பருவத்தில் குழந்தைகள் கொள்ளும் உரையாடல் மிகவும் கவனிக்கப்படவேண்டிய, இரசிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று. வெள்ளைத்தாள் போன்ற மனதில் அவர்கள் உருவாக்கிய உருவங்களை அவர்கள் காகிதங்களில் வரையும்போது நமது பண்பட்ட மனங்களால் அவற்றை உள்வாங்கிக்கொள்ள இயலாது. அவற்றில் இருக்கும் குறைகளே நமக்குத் தெரியும். ஆனால் குழந்தை எதைக் குறிப்பிட விரும்புகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறும்போது குழந்தைக்கும் நமக்குமான உரையாடல் குழந்தைகள் விரும்பத்தகாததாக மாறுகிறது. குழந்தைகள் வரைவது என்பது பல படிநிலைகளை உள்ளடக்கியது. அவர்கள் தாங்கள் மனதில் தாங்கிய உணர்வுகளை உருவங்களாக உருவாக்கும் முயற்சியில் அவர்கள் பெரும்மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

வரைவது என்பது: 1.கிறுக்குதல் 2.குறியீட்டு முயற்சி 3.குறியீட்டை உருவாக்குதல் 4.தத்ரூப ஓவியம் என்ற நான்கு நிலைகளாக அமைகிறது. ஓவியம் என்பது தத்ரூபமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பது நம் மனங்களில் விதைக்கப்பட்டுள்ள தவறான கொள்கையாகும். நன்கு வளர்ச்சியடைந்த மனத்தில் மட்டுமே தத்ரூப காட்சியை உணரமுடியும். இத்தகைய நிலையிலிருந்து குழந்தையின் ஓவியத்தைப் பார்ப்போர் அவர்கள் கிறுக்குவதாக நினைத்து அவர்களைத் திருத்த முயற்சிசெய்வார்கள் அல்லது கிறுக்காதே என்று தண்டிப்பார்கள். இதன் வாயிலாகக் குழந்தையின் செயல்பாடுகள் முற்றிலுமாகத் தடுக்கப்படுகின்றன. அவர்களுடைய கற்பனை உலகத்தின் பயணமும் நிறுத்தப்படுகிறது; வெறுமையடைகிறது.

கலை கிறுக்குவதிலிருந்தே துவங்குகிறது.
ஒன்றரை வயது குழந்தை கையில் கிடைத்த எதைக்கொண்டும் கிறுக்கத் துவங்குகிறது. கோடுகளை வட்டமாகத் தொடர்ந்து கிறுக்கிக்கொண்டே தன் சுயமுயற்சியில் புதிய கலைவடிவத்தை உருவாக்குகிறது. மனதுக்கும் விரலுக்குமான தொடர் இயக்கத்தில் தனைமறந்து மகிழ்கிறது. குழந்தை ஏதோ ஒரு ஓவியத்தை வரையவில்லை. வரைதளத்தின்மீது தொடர்ந்து கைகளால் கிறுக்குவதன் மூலம் பெருமகிழ்வை அடைகிறது. கட்டுப்பாடற்ற வளைகோடுகளை மீண்டும் மீண்டும் வரைகிறது. பல சமயங்களில் அக்கோடுகள் வரைதளத்தைவிட்டு வெளியேயும் செல்லும். அழுத்தமான கோடுகள், மெல்லிய கோடுகள் என்று மனதில் உணராத ஓர் உருவத்தைக் குழந்தைகள் உருவாக்குகின்றனர். அடுத்த நிலையில் வரைதளத்திற்கு வெளியே சென்ற கோடுகள் வரைதளத்திற்குள்ளேயே அமையுமாறு வரையத்தொடங்குகின்றனர். முதலில் வட்ட வட்டமாக வரைந்த குழந்தை அரைவட்டமாகக்கோடு கோடாக என்ற வேறு நிலைகளில் வரையத்தொடங்குகிறது.

இச்சமயங்களில் பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும் குழந்தைகள் அச்செயலில் ஈடுபடும்போது அவர்களை உற்சாகப்படுதுவது அவசியமாகிறது. அவர்கள் வரைவதற்குத் தேவையான உபகரணங்களை வழங்குவதோடு அச்செயல் தொடர்ந்து நடைபெற உதவுவதும் தேவை. ஆனால் பல நேரங்களில் குழந்தைகளுக்கு நன்மை செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு பலர் அவர்கள் வரைந்ததைத் திருத்துவது அல்லது கிறுக்காதே என்று தண்டிப்பதும் அவர்களின் மனநிலையைப் பாதிக்கும். மேலும் அவர்கள் வரையும்போது அவர்களின் செயல்பாடுகளை உற்றுக் கவனிக்கவேண்டும். அவர்களின் விரல்கள் கைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன; கோடுகளை எவ்வாறு அவர்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறார்கள் என்பதை நன்கு கவனிக்கவேண்டும்; அவர்கள் கூறுவதை நன்கு கேட்டு அவர்களுடன் உரையாடவேண்டும்; அவர்கள் கிறுக்கல்களைக் கொண்டு இது என் அப்பா என்பார்கள் அதற்கு நீங்கள் அப்பா இவ்வளவு உயரமா? எனக் கேட்கவேண்டும்; தரையிலா நிற்கிறார்; சட்டை அழகாக உள்ளது என்று பலவாறு நீங்கள் உரையாட வேண்டும். அடுத்தமுறை அவர்கள் வரையும்போது அக்குறைகளை அவர்கள் நீக்கியிருப்பர்.

கிறுக்கல்களிலிருந்துஉருவங்கள்…
மூன்றிலிருந்து நான்கு வயது வரையுள்ள குழந்தைகள் உருவங்களை வரையத்தொடங்குகின்றனர். வட்டத்தையும் நேர்க்கோடுகளையும் கொண்டு மனித உருவத்தை வரைகின்றனர். அது தலை பிரட்டைவடிவில் அனேகமாகக் காணப்படும். கழுத்து இல்லாமல் கைகளும் கால்களும் நேர்கோடுகளாகக் காணப்படும். உளவியல் வல்லுநர்கள் குழந்தைகளுக்கு எந்த உறுப்புகளைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள முடியவில்லையோ அவ்வுறுப்புகளை அவர்களால் வரைய இயலாது எனக் கூறுகின்றனர். அவ்வாறு அவர்கள் வரையாமல்விட்ட பகுதிகளை அவர்கள் அறியுமாறு செய்யவேண்டும். அவ்வுறுப்புகளை அவர்கள் அறிந்துகொண்டால் அவர்களின் அடுத்த ஓவியத்தில் அவ்வுறுப்புகள் கட்டாயம் இடம்பெறும். மீண்டும் அவ்வுறுப்புகள் இடம்பெறவில்லை என்றால் அவ்வுறுப்பில் ஏதேனும் குறைபாடு இருக்கலாம் என உளவியல் அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். குழந்தைகளின் ஒவ்வொரு உறுப்பையும் குறித்த உரையாடலும் செயல்பாடுகளும் அவர்களின் மன மற்றும் உடல் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் உதவும்.

உருவ வேறுபாடுகள் மற்றும் குறியீடுகளை வரைதல்
நான்கிலிருந்து ஐந்து வயது வரை உள்ள குழந்தைகள் வரைகின்ற ஓவியங்களில் உருவ வேறுபாடுகளைக் காட்டுகின்றனர். கண்கள், வட்டவடிவத் தலை என்ற அமைப்பில் ஒரே மாதிரி உருவங்களை வரைந்தாலும் நீண்ட கூந்தலை வரைவதன் மூலம் அம்மா என்றும் மீசை வரைவதன் மூலம் அப்பா என்றும் உருவ வேறுபாடுகளை அமைக்கின்றனர். முழுமையில்லாமல் அல்லது கைகால்கள் இல்லாமல் வரைந்தாலும் எளிதாக அடையாளம் காணத்தக்க வகையில் அவ்வோவியம் அமைந்திருக்கும். இவ்வயதில் சூழல் அவர்கள் மீது ஆளுமை செலுத்துகிறது. இப்பருவத்தில் மரங்கள், மலைகள் ,விலங்குகள், சூரியன் என அவர்களின் உலகம் விரிகிறது. இப்பருவத்தில் அனைத்து சூழ்நிலைகளையும் அறிமுகம் செய்வது பெற்றோர் மற்றும் ஆசிரியரின் தலையாய பணியாகும்.

பொருள்களும் இடங்களும்….
இப்பருவத்தில் வானம், பூமி, வீடு முதலியவற்றை அவற்றிற்குரிய அளவில் அவற்றிற்குரிய இடத்தில் சரியாக வரைகின்றனர். முதலில் தவறாக வரைந்தாலும் பிறகு அவர்களாகவே தங்கள் தவறுகளைச் சரிசெய்து கொள்கின்றனர். எந்தக் குழந்தையும் வானத்தில் பூவை வரைவதில்லை.
வண்ணங்களும் காட்சி அமைப்பும்…

அழுத்தமான வண்ணங்களைக்கொண்டே காட்சிகளை அமைக்கின்றனர். இரவு-பகல் வேறுபாடு காட்டப்படுகிறது. மேலும் உடலில் ஊடுருவிச் சென்று எக்ஸ்ரே போன்று வயிற்றில் இருக்கும் குட்டி, வீட்டினுள் இருக்கும் மின்விசிறி என்று ஊடுருவிப் பார்த்து வரைவதை நாம் காணலாம்.
பத்து வயதில்…

பத்து வயதில் அவர்கள் புகைப்படங்கள், கார்ட்டூன் சித்திரங்கள் போன்றவற்றிலிருந்து அவர்களுக்குப் பிடித்தமானவற்றை வரைவர். அப்படியே படிப்படியாக முப்பரிமாண ஓவியங்களை வரையத்தொடங்குவர். பிறகு அவர்கள் முழு ஓவியத்தைத் தத்ரூபமாக வரையத்தொடங்குவர்.
ஓவியம் வரைவது என்பது பொழுதுபோக்கல்ல மாறாக மூளையும் உடலும் ஒத்திசைவோடு செயல்படும் ஒரு முக்கிய தருணம். அத்தருணத்தில் ஏற்படும் பெருமகிழ்வு வேறு எப்போதும் ஏற்படாது. குறை அறிவுகொண்ட சான்றோர்களோ குழந்தைகளைச் செயல்படவிடாமல் படி படி என்று பாடத்தைத் திணிக்கின்றனர். ஆகவேதான் ஓவிய ஆசிரியர்கள் பள்ளிகளில் டீவாங்கியும் பில் எழுதியும் தங்கள் காலத்தைக் கழிக்கின்றனர். ஓவியத்தின் மூலமாகவே அனைத்துப் பாடங்களையும் கற்பிக்க முடியும் என்பதை இந்தக் கல்விச் சமூகம் புரிந்துகொள்வதே இல்லை. பெற்றோர்களோ இயற்கையாகக் குழந்தைகள் வரையும் ஓவியங்களைப் பாராட்டாமலும் உலகத்தையும் இயற்கையையும் காட்டாமலும் ட்ராயிங் கிளாசில் சேர்த்துவிடுகின்றனர். குழந்தைகளோ தங்களிடம் இயற்கையாக உள்ள கலையாற்றலை மறந்து கத்தரிக்காயை வரைந்துவிட்டுக் காணாமல் போகின்றனர்.

Related posts

Leave a Comment