You are here
Uncategorized 

துன்பங்கள் தரும் பாடம்

உக்ரேனிய நாடோடிக் கதை

தமிழில்: கலைவாணி

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு சிட்டுக்குருவி வாழ்ந்து வந்தது. ஆனால், அது ஒரு முட்டாள் பறவை. அது முட்டையிலிருந்து வந்தது முதல் எதையுமே கற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதனால் எதையுமே செய்ய முடியவில்லை. ஒரு கூட்டைக் கட்டிக்கொள்ளவோ, அலைந்து திரிந்து உணவு தேடவோ அது விருப்பம் இல்லாதிருந்தது. இருந்த இடத்திலேயே நன்றாகத் தூங்கிவிடும். கண்ணில் பட்ட உணவைச் சாப்பிடும். ஆயினும் அது மற்றவர்களிடம் எப்போதும் சண்டைபோடும். அது போடும் சண்டைகளுக்கு காரணம் இருக்கும், இல்லாமலும் இருக்கும்.

ஒரு நாள் அந்த சிட்டுக்குருவி, மற்ற குருவிகளுடன் ஒரு விவசாயியின் வீட்டருகே பறந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது தரையில் மூன்று விதைகள் தென்பட்டன. உடனே நம் சிட்டுக்குருவி சொன்னது:
“இந்த விதைகள் என்னுடைய விதைகள். நான்தான் அவற்றை முதலில் பார்த்தேன். நான்தான் அவற்றைக் கண்டுபிடித்தேன்.” ஆனால், மற்ற பறவைகளும் அப்படியே கூறின:

“இல்லை, இல்லை. அந்த விதைகள் என்னுடையவை, என்னுடையவை!”
உடனே நம் சிட்டுக்குருவிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. அது மற்ற குருவிகளுடன் சண்டையிடத் தொடங்கியது. மும்முரமாக சண்டை நடந்தது. இறகுகள் பிய்ந்து காற்றில் பறந்தன. குருவிகள் ஆக்ரோஷமாகச் சண்டையிட்டுக்கொண்டன. சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அவை களைத்துப்போயின. நிதானமடைந்து ஒன்றை ஒன்று பார்த்துக்கொண்டு யோசித்தன. எதற்காகச் சண்டையிட்டோம் என்பதையே அவை மறந்துவிட்டன. சட்டென்று ஞாபகம் வந்து தரையைப் பார்த்தபோது விதைகள் அங்கே இல்லை. எங்கே போயின விதைகள்?

அந்த நேரத்தில் ஒரு கோழி உல்லாசமாகப் பாடியவாறே தன் குஞ்சுகளுடன் வந்துகொண்டிருந்தது:
“முட்டாள்கள் சண்டையிட்டால் அறிவாளிக்கு லாபம்… முட்டாள்கள் சண்டையிட்டால் அறிவாளிக்கு லாபம்…”

“ஏ திமிர்பிடித்த கோழியே, உன் பாட்டின் பொருள் என்ன?” என்று கேட்டன குருவிகள்.
“உங்கள் முட்டாள்தனத்துக்கு நான் நன்றி சொல்கிறேன். நீங்கள் அறிவில்லாமல் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நான் அந்த விதைகளை எடுத்து என் குஞ்சுகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். முதலில் சண்டையை ஆரம்பித்த சிட்டுக்குருவியே, யாரேனும் நல்ல விஷயங்களைச் சொல்லிக்கொடுத்து உன்னை வளர்த்திருந்தால் நீயும் புத்திசாலியாக இருந்திருப்பாய். இனிமேலாவது நல்ல குருவியாக வாழக் கற்றுக்கொள்.”

இதைக் கேட்டதும் நம் சிட்டுக்குருவிக்கு மீண்டும் கோபம் வந்துவிட்டது. அது கோழியைப் பார்த்துக் கத்தியது:
“நீ உன் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு போ கோழி! உன் அறிவுரையை எல்லாம் உன் குஞ்சுகளுக்குச் சொல்…”

இப்படிக் கத்திவிட்டு வந்தாலும் அதன் மனதில் கோழியின் வார்தைகள் நன்றாகப் பதிந்துவிட்டன. சிட்டுக்குருவி ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்து தலையை ஆட்டியபடி ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கியது:

…கோழி சொன்னது உண்மைதான். அறிவாளியாக, நல்லபடியாக நான்கு விஷயங்கள் தெரிந்த பறவையாக இருப்பது நல்லதுதான். அந்தக் கோழி விவரம் தெரிந்த கோழி. அதனால்தான் விதைகளை அது எடுத்துக்கொண்டது. நான் முட்டாளாக இருப்பதால்தான் பசியுடன் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறேன்…
சிட்டுக்குருவி சிந்தித்தது, மேலும் மேலும் சிந்தித்தது. கடைசியில், எப்படியானாலும் நானும் அறிவாளியாக ஆகியே தீருவேன் என்று முடிவு செய்தது. மீண்டும் அந்தக் கோழியிடம் சென்று கெஞ்சிக் கேட்டது:

“கோழியே, கோழியே, நீ மிகவும் புத்திசாலிதான். எப்படி அறிவு பெறுவது என்று எனக்குச் சொல்லித் தருவாயா?”
கோழி அன்புடன் பதில் சொன்னது: “என் அருமையான குருவி நண்பனே, எனக்கு நேரமே இல்லையே! என் குடும்பம் பெரிய குடும்பம். எனவே நாள் முழுதும் நிறைய வேலைகள் இருக்கும். நீ வேறு ஆசிரியரைத் தேடிக்கொள்.” ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிய சிட்டுக்குருவி காட்டை நோக்கிப் பறந்தது. ‘யாரிடமாவது உதவி கேட்டு நான் அறிவு பெற்றுவிடுவேன். அறிவு இல்லாமல் நான் வாழ விரும்பவில்லை’ என்ற நினைத்தது.
காட்டில் ஒரு குயில், மரத்தில் அமர்ந்து “குக்கூ… குக்கூ…” என்று கூவிக்கொண்டிருந்தது.
“வணக்கம் குயிலக்கா!” என்றது சிட்டுக்குருவி.
“வணக்கம் சிட்டே, என்ன விஷயம்?”

“அக்கா, எனக்கு ஒரு உதவி செய்யுங்கள். நான் அறிவு பெறவேண்டும் என்று கோழியிடம் சென்றேன். தன் குடும்பம் பெரிதாக இருப்பதால் வேலைகள் அதிகம் இருக்கின்றன. என்று சொல்லி, கோழி மறுத்துவிட்டது. உங்களுக்குத்தான் பிள்ளைகள் இல்லையே, நீங்கள் எனக்குச் சொல்லிக்கொடுத்து என்னை அறிவாளி ஆக்குங்கள் அக்கா.”

“குருவியே, என்னை மன்னித்துவிடு. எனக்கு வேலைகள் எதுவும் இல்லை என்பதால் நான் ஏன் மற்றவர்களின் வேலையில் தலையிடவேண்டும்? கற்றுக்கொள்வது என்பது உன் வேலை. அதை நீயே செய்துகொள், போ!”
ஏமாற்றத்துடன் பறந்து சென்ற சிட்டுக்குருவி, சதுப்பு நிலத்தில் ஒரு நாரையைப் பார்த்தது. தயக்கத்துடன் அதனிடம் கேட்டது:
“நாரை அண்ணே, உங்களுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியுமே. எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லிக்கொடுத்து என்னையும் அறிவாளி ஆக்குங்களேன்.”

நாரை கீச்சிட்டது: “என்ன? என்ன? நீ வாழ்வதுபோல்தான் நானும் வாழ்கிறேன். நானும் உன்னைப்போல்தான். எனக்கும் ஒன்றும் தெரியாது.”
சிட்டுக்குருவி விர்ரென்று அங்கிருந்து பறந்து சென்றது. உழுத வயலில் ஒரு காக்கை வருத்தத்துடன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தது. குருவி கீழிறங்கி காக்கையிடம் பேசியது:

“காக்கைப் பெரியம்மா, ஏன் வருத்தத்துடன் இருக்கிறீர்கள்?
“எனக்கு மிகவும் வயதாகிவிட்டது. ஆனாலும் எனக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை. அதை நினைத்துதான் கவலைப்படுகிறேன்.”
“எப்படி அறிவாளியாக ஆவது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா, பெரியம்மா? எனக்குச் சொல்லித்தருகிறீர்களா?”

“இல்லை, பையா. எனக்கே உண்மையில் அறிவு கிடையாது. ஆகவே, நான் எப்படி உனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முடியும்? ஆனால், நீ கற்றுக்கொள்ள விரும்பினால் ஆந்தையிடம் செல். ஆந்தை மிகவும் அறிவாளி என்று மக்கள் பேசிக்கொள்வதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்.”

“சரி. போய்வருகிறேன், பெரியம்மா” என்று விடைபெற்றது குருவி. அது பலரிடமும் விசாரித்து கடைசியில் ஆந்தை இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடித்தது. ஒரு மரப் பொந்துக்குள் ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தது ஆந்தை. சிட்டுக்குருவி பணிவுடன் எழுப்பியது:

“மேடம், கொஞ்சம் விழித்துப் பாருங்களேன், மேடம், ஆந்தை மேடம்…”
ஆந்தை திடுக்கிட்டு எழுந்தது. இறக்கைகளைப் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. தன் பெரிய கண்களை மேலும் பெரிதாக்கி முழித்துக்கொண்டு, “யார் அது? யார் அது?” என்று அலறியது.

சிட்டுக்குருவி பயந்தாலும் தன் உறுதியைக் கைவிடவில்லை. அது துணிச்சலுடன் பேசியது:
“நீங்கள் மிகவும் அறிவாளி என்று கேள்விப்பட்டேன், மேடம். நீங்கள் எனக்கு அறிவைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொடுக்க முடியுமா?” ஆந்தை கடும் கோபம் கொண்டது. உரத்த குரலில் கத்தியது:

“என் பகல் நேரத் தூக்கத்தைக் கெடுத்துவிட்டாயே, முட்டாளே! உடனே இங்கிருந்து ஓடிவிடு!”
பயந்துபோன சிட்டுக்குருவி அதிவேகமாகப் பறந்தது. காலம் மாறியது. கோடைக்காலம் சென்று மழைக்காலம் வந்துவிட்டது. பிறகு பனி பொழிந்தது. அந்த சிட்டுக்குருவி மிகவும் துன்பப்பட்டது. அதை பசியும் குளிரும் வாட்டி வதைத்தன. எங்கு சென்றாலும் தூங்கமுடியவில்லை. காற்று பலமாக வீசியது. பகல் நேரத்தில்கூட சாப்பிடுவதற்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

அந்தத் துயரமான பொழுதில் சிட்டுக்குருவி பொறுமையாக யோசித்துப்பார்த்தது. அது, பிறரிடம் சண்டையிடுவதை முதலில் நிறுத்தவேண்டும் என்று முடிவு செய்தது. அன்றிலிருந்து மற்ற குருவிகளிடம் அன்பாகப் பழகத் தொடங்கியது. மற்ற குருவிகள் செல்லும் இடத்துக்கெல்லாம் இதுவும் சென்றது. அவற்றிற்குக் கிடைக்கும் உணவில் இதற்கும் ஒரு பங்கு கிடைத்தது. சண்டைபோடுவதை நிறுத்தியதால் மற்ற குருவிகள் இதை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டன.

சிட்டுக்குருவி, மற்ற பறவைகள் கட்டிய கூடுகளையும் அவற்றில் பறவைகள் கதகதப்பாக வாழ்வதையும் பார்த்தது. அருகே சென்று பார்த்து, எப்படி கூடு கட்டவேண்டும் என்று கவனித்து அறிந்தது. அது இறகுகளையும் வைக்கோல்போன்ற பொருட்களையும் சேகரிக்கத் தொடங்கியது. தனக்கென ஒரு கூட்டையும் கட்டிக்கொண்டது.

அது முயன்று கடுமையாக உழைக்கத் தொடங்கியதும் மற்ற பறவைகள் அதற்கு மரியாதை கொடுத்தன. பறவைகளின் ஆலோசனைக் கூட்டம் எப்போதெல்லாம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதோ அப்போதெல்லாம் சிட்டுக்குருவியும் அழைக்கப்பட்டது. சிட்டுக்குருவியின் ஆலோசனைகளும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.

வசந்தகாலம் வந்தபோது அது ஒரு அறிவுள்ள பறவையாக மாறியிருந்தது. இப்போது அது கூட்டில் தனியாக வாழவில்லை. ஒரு பெண்சிட்டைத் திருமணம் செய்திருந்தது. அதன் கூட்டில் நான்கு முட்டைகள் இருந்தன. விரைவில் அது ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்கியது. அதற்கு இப்போது நிறையக் கடமைகள் இருந்தன. தன் குஞ்சுகளுக்கு உணவு தேடிவந்து கொடுத்தது. அவற்றிற்கு பறக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது. எதிரிகளிடமிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள கற்றுக்கொடுத்தது.
சிட்டுக்குருவியின் அறிவையும் திறமையையும் மற்ற பறவைகள் வியந்து பாராட்டின. அவை அடிக்கடி சிட்டுக்குருவியிடம் கேட்டன:

“திருவாளர் சிட்டுக்குருவி அவர்களே, நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு அறிவுடனும் திறமையுடனும் இருக்கிறீர்கள்! எல்லாவற்றையும் எங்கிருந்து கற்றுக்கொண்டீர்கள்?”
அப்போதெல்லாம் சிட்டுக்குருவி தலையசைத்தபடி பொறுமையாகச் சொல்லும்: “இவையெல்லாம் துன்பங்கள் கற்றுக்கொடுத்தவை, நண்பர்களே!”

Related posts

Leave a Comment