You are here
நூல் அறிமுகம் 

நாமும், நம்மைப் போன்ற விலங்குகளும் அ.வெண்ணிலா

ஜானகி லெனின் அவர்களின் ‘எனது கணவனும் ஏனைய விலங்குகளும்’ என்ற அனுபவப் பகிர்வுகளின் தொகுப்பு நூல், தலைப்பின்மூலமே முதலில் கவனத்தைக் கவர்கிறது. தலைப்பைக் கேள்விப்படும் பெண்கள் முகத்தில் லேசான சிரிப்பும் ஆச்சர்யமும், ஆண்கள் முகத்தில் கேள்விக்குறியுடன் கூடிய திகைப்பும், கோபமும். தி இந்து ஆங்கில நாளிதழில் அவர் எழுதிய பத்திதான் இந்நூல். இந்நூலை அவருடைய தந்தை கே.ஆர்.லெனின் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். அதனாலேயே மொழிபெயர்ப்பு நூலுக்கு நேரும் பல விபத்துக்கள் இந்நூலில் தடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இயல்பான எளிமையான மொழிநடையினால் வாசகரை உள்ளிழுக்கிறது. மூன்று பக்கங்களுக்குள் அடங்கிவிடும் கட்டுரைகள். எழுத வந்த விஷயத்திற்குத் தொடர்பில்லாத ஒரு வரியும் இல்லாத அளவில் நேரடியாகச் சொல்லப்பட்ட மொழி. திரைத்துறையினருக்குத் தேவையான எடிட்டிங் கற்பதுபோல், ஜானகி, எழுத்திற்கான எடிட்டிங் பயிற்சியும் பெற்றுள்ளதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அவ்வனுபவம் எழுத்தில் தெரிகிறது. ஆங்காங்கே மெல்லிய நகைச்சுவை. சமூக விமர்சனங்கள்.

ஜானகி லெனின் கானுறை உயிர்கள் குறித்து ஆவணப் படங்கள் தயாரிப்பாளராக உள்ளார். இவரின் கணவர் ராம் என்ற ரோமுலஸ் விட்டேகர் உலகின் புகழ்பெற்ற ஊர்வனவியல் நிபுணர். சென்னையில் இருக்கும் பாம்புப் பண்ணை, முதலைப் பண்ணை போன்றவற்றை நிறுவியவர். இவர்கள் இருவரும் இணைந்த வாழ்க்கையில் கானுயிர்கள் வாழ்க்கையும் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நூல் பேசும் உலகம் முற்றிலும் புதியதோர் உலகம்.

வீட்டிற்குள் கொசுவைத் தவிர(கொசு நமக்குக் கட்டுப்படாததால்) வேறொரு சிறு பூச்சியைக்கூட அனுமதிக்கும் மனநிலை இல்லாத கான்கிரீட் வாழ்க்கைக்குப் பழகிவிட்ட நமக்கு, ஜானகி லெனினின் வாழ்க்கை, மிகப் பெரிய திகில் வாழ்க்கை போலிருக்கிறது. சிறு அட்டைப் பூச்சியையோ, மரவட்டையையோ பார்த்தாலே நின்ற இடத்தில் நின்று கொண்டே கத்தி, என் அம்மாவை வரவழைத்து அதை வெளியில் தூக்கி எறியும் வரை அந்த இடத்தைவிட்டு அசைய மாட்டேன். அடுத்து வரும் ஒரு வாரத்திற்கு அந்தப் பகுதியைக் கடக்கும்போதெல்லாம், என்னால் வீழ்த்தப்பட்ட ஓர் எதிரியைக் கடந்து செல்வதுபோல் கவனமாக கடந்து செல்வேன். மனதிற்குள் அந்த அட்டைப் பூச்சி அங்கேயே இருப்பதுபோன்ற பய உணர்ச்சி தவிர்க்கவே முடியாதது. இப்படியான எனக்கு, தேரையை தன்னுடைய வளர்ப்புப் பிராணியாக நேசிக்கும் ஜானகியின் குணமும், வீட்டில் ஆங்காங்கே விஷத் தேள்களின் கொடுக்குகளைப் பார்த்தாலும், பயமும் பதட்டமுமின்றி அதைக் கையாளும் விதமும், விஷ ஜந்துக்களான பாம்புகளைப் பற்றி வர்ணிக்கும் அவரின் ஆர்வமும் மிரட்டுகிறது.

எல்லாம் படிக்கும்போது, இவர் எந்தக் கண்டத்தில், எந்தக் காலத்தில் வாழும் மனுஷி என ஆச்சர்யப்படத் தோன்றுகிறது.

ஜானகி லெனினின் கட்டுரைகளைப் படித்தவுடன் என்மீதே வெட்கம் வந்தது. என்னைச் சுற்றி இருக்கும் உயிரினங்களோடு எனக்கு இருக்கும் எந்த உறவைப் பற்றியும் குறைந்தபட்ச அறிவு இல்லாமல், எனக்கான வாழ்விடத்தை எவ்வளவு மாற்றி வைத்திருக்கிறேன் என கவலையாக இருந்தது. ஜானகியின் வாழ்விடம் கானுயிர்களின் நீட்டிக்கப்பட்ட வாழ்விடம்போல் இருக்கிறது. ராம் முதலைப் பண்ணையையும், பாம்புப் பண்ணையையும் உருவாக்கிய காலத்தில் இருந்தும், இன்று செங்கல்பட்டில் வனாந்தரத்தில் அவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பண்ணை வீடாகட்டும், எல்லாமே இயற்கையின் அங்கமாக இருந்து வருகிறது. நெல் வயலாக இருந்த இடத்தை, பல்வேறு மரங்கள் வைத்து வளர்த்து, அவ்விடத்தை ஓர் அடர்ந்த காடாகவும், அருகில் இருக்கும் காட்டின் தொடர்ச்சியாகவும் மாற்றியிருக்கிறார்கள். பழமரங்கள், காய்கறி தோட்டங்கள் மிகுந்ததால், அவ்விடம் குரங்குகளால் தொடர்ந்து தாக்குதலுக்கு உள்ளாவதாகச் சொல்லும் அவரின் அனுபவம் மட்டுமே ஓரளவுக்கு நமக்கு ஒத்து வருகிறது.

நம்முடைய முற்றத்தில் விடியலில் எழுந்து பார்த்தால், சிறுத்தை ஒன்று வந்துவிட்டுப் போன தடம் இருந்தால், எப்படி இருக்கும்? நமக்குத் தான் திகில். ஆனால், ஜானகியோ, அந்த சிறுத்தை எவ்வகையான சிறுத்தையாக இருக்கும் என்ற ஆராய்ச்சியில் இறங்குகிறார். சிறுத்தையிடம் இருந்து தன்னுடைய வளர்ப்பு நாய்களை காப்பாற்றும் விதத்தை கண்டறிய முனைகிறார். சிறுத்தைகள் மனிதர்களைத் தாக்குவதே இல்லை என சான்றிதழ் தருகிறார். ஆதிப் பழங்குடி வாழ்வின் தொடர்ச்சி போலவே இருக்கிறது ஜானகியின் வாழ்க்கை. சிறுத்தையின் மீதான அவரின் கரிசனம் இயற்கையின் பேரறிவை உணர்ந்த ஆழ்ந்த அறிவின் வெளிப்பாடு.

முதலைகளைப் பழக்குவதும், முதலை அதனுடைய பெயரை நன்றாக நினைவில் வைத்திருக்கும் என்பதும் உவர்நீர் முதலைகள் பற்றியும் அவர் கூறுவது வெகு சுவாரசியமான செய்திகள்.

ஜபல்பூர் அருங்காட்சியகத்தில் மாக்கல்லில் செதுக்கப்பட்ட பனைமரத்தின் உச்சியின் தத்ரூபமான ஒரு சிற்பத்தைப் பார்க்கிறார் ஜானகி. பனை மரத்தின் தாயகம் என்னவாக இருக்கும் எனப் பல ஆண்டுகளாகத் தேடலில் உள்ள அவருக்கு இந்தச் சிற்பம் இன்னும் தூண்டுதலைத் தருகிறது. இந்த ஆய்வின் தொடர்ச்சியாகப் பனை மரத்துக்கும் தமிழர்களின் வாழ்விற்கும் உள்ள ஆழ்ந்த தொடர்புகளை விவரிக்கிறார். அவருடைய ஆய்வின் முடிவாக பனையின் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா என்று அறிகிறார். தீர்மானமான முடிவுக்கான ஆதாரம் கிடைக்காவிட்டாலும் பனையின் தாவரவியல் பெயர், அப்பெயரின் வேர்ச்சொல் போன்றவற்றைக் கொண்டு ஜானகி இந்த முடிவுக்கு வருகிறார். ஆப்பிரிக்கப் பனை மரங்களே இந்தியாவில் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றிருக்கும் என்கிறார். வீடுகளில் வளர்க்கப்பட்ட ஓநாய்கள் நாய்களாக உருமாறியதுபோல எனச் சொல்லும் ஒரு வரியில் இன்னொரு விலங்கின் பரிணாம வளர்ச்சியையும் போகிற போக்கில் சொல்லிப் போகிறார்.

விலங்குகள் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமா என்றோர் அத்தியாயம். ஊர்வன இனங்களைத் தேடிச் சென்ற ராம், காலை நேரம் ஒன்றில், மரத்தின் கிளையில் உட்கார்ந்திருந்த பெரிய அலகு மீன்கொத்தி சட்டென்று தண்ணீரில் பாய்ந்திருக்கிறது. தண்ணீரின் மேற்பரப்பில் இறக்கைகளை அடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ராம், அப்பறவையைத் தூக்கியபோது அதன் உயிர் பிரிந்துவிட்டது. அதன் வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்திருக்கிறது. தண்ணீருக்கடியில் இருந்த பாறையில் மோதி அந்த மரங்கொத்தி உயிர் துறந்திருக்கிறது. இதைப்போல் மற்றொரு முறை கடலுக்குள் விழுந்து நீர் குடித்து, தற்கொலை செய்துகொண்ட நீர்க்காக்கையைப் பார்த்திருக்கிறார் ராம். விலங்குகள் தற்கொலைக்கு முயல்வதற்குத் தாம் தனித்த உயிர் என்ற புரிதலும், வாழ்வின் சிக்கலைத் தீர்க்க முடியாததால்தான் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனவா என்பதைப் பற்றியும் தீவிரமாக ஆராய்கிறார்.

ஜானகி கோடையை கொண்டாடி எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தவுடன் எனக்கும் உற்சாகம் பிறந்தது. வாசனைகளால் நிரம்பிய கோடை எனக்கும் மிகவும் பிடிக்கும். எனக்குத் தெரிந்த வாசனை, பூக்களின் வாசனை, பழங்களின் வாசனை இவைதான். வியர்வை பெருகும் நம் உடலின் வாசத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். ஜானகியோ வேம்பின் மணத்தை விவரிக்கிறார். கொன்றை மரம், தான்றி மரம், நாவல் மரங்களெல்லாம் கோடையில் எவ்வாறு தங்களுடைய பூக்கள் மூலமும், கனிகள் மூலமும் கோடையை ரம்மியமாக்குகின்றன என்பதை அவர் விவரிக்க விவரிக்க நாவில் நீர் சுரக்கிறது.

முதலை, ஆமை போன்ற ஊர்வன இனங்கள் கோடையில்தான் ஆர்வமாக இனப்பெருக்கத்தில் ஈடுபடுகின்றனவாம். அதைவிட ஆச்சர்யமான விஷயம், முட்டையில் இருந்து வெளிவரும் குஞ்சு ஆணா பெண்ணா என்பதை வெப்பத்தின் அளவுதான் தீர்மானிக்கிறது என்பதுதான். பாலை நிர்ணயிக்கும் குரோமோசோம் இவற்றுக்குக் கிடையாதாம். முதலைகளின் முட்டை குறைந்த அல்லது மிகுதியாக வெப்பத்தில் வைத்திருக்கும்போது பெண் முதலைக் குட்டிகள் உருவாகின்றன. மிதமான வெப்பத்தில் வைக்கப்படும்போது ஆண் முதலைக் குட்டிகள் உருவாகின்றன. ஒன்பதாண்டு ஆய்வுக் காலத்தில் கண்டறிந்த செய்தியாம் இது. (முதலைகளில்கூட பெண் முதலைகள் எல்லா விளிம்பு நிலையையும் தாங்குகின்றன போலும்) இவ்வளவு அரிய சுவாரசியமான செய்திகள் எல்லாம் ஏன் பாடப்புத்தகங்களில் இடம் பெறுவதே இல்லை என வருத்தமாக இருக்கிறது. வளர்ந்தவர்களே அறியாத செய்திகள் குழந்தைகளுக்கு எப்படி போய்ச் சேரும்?
இன்று காலை விளக்கெண்ணெய் எந்த விதையில் இருந்து எடுக்கிறார்கள் என எனக்கொரு சந்தேகம் வந்தது. இந்தக் கேள்வியை தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள நான் கேட்டவர்கள் எல்லோருமே அடுத்தடுத்தவர்களிடம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள் இன்னும். நம் நினைவடுக்குகளில் இருந்து வாழ்வியலின் அடிப்படைகள் மறைந்து கொண்டிருக்கும் துயரத்தைக் கண்ணெதிரில் உணருகிறேன்.

வேக வைக்கப்பட்ட உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கிய பழக்க வழக்கம் குறித்தும், அதற்கான உடல் அமைப்புப் பற்றியும், பல்வேறு இடங்களில் ஜானகி விவரிக்கிறார். 8ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 12ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் தென்னிந்தியர்கள் மாவைப் புளிக்க வைப்பது, நீராவியில் வேக வைப்பது போன்ற செய்முறைகளை இந்தோனேஷியர்களிடம் இருந்து கற்றுக் கொண்டிருப்போம் என்கிறார். நெருப்பின்மூலம் தான் மனித வாழ்வில் மிகப் பெரிய மாற்றங்கள் உருவாகத் தொடங்கின. நெருப்பு, உணவுப் பொருளில் இருக்கும் செரிப்பதற்குக் கடினமான சத்துக்களை எளிதில் உடலில் சேருமாறு செய்கிறது. நச்சுப் பொருட்களை செயலிழக்க வைக்கிறது. சமைத்த உணவில் இருந்து அதிகக் கலோரிகள் உடலில் கிரகிக்கப்படுவதால் நம் உணவுப் பாதையின் நீளம் சுருங்கிவிட்டது. சேமிக்கப்பட்ட சக்தி நமது பெரிய மூளை செயல்பட உதவுகிறது. இதுவே நம்மை மனிதர்கள் ஆக்கியது என்கிறார். விலங்குளில் இருந்து மனிதர்கள் எவ்வாறு வேறுபட்டு வளர்ந்து பரிணாம வளர்ச்சியடைந்திருக்க முடியும் என்பதை வெகு சுருக்கமான வரிகளில் சொல்லிவிட முடிகிறது ஜானகியால்.

தன்னுடைய கணவரை ஏன் விலங்குகளுடன் சேர்த்து சொல்கிறார், படிப்பவருக்கு இது முகச் சுழிப்பைத் தராதா என்ற கேள்விக்கான பதிலை தனியாக ஒரு கட்டுரையாகவே எழுதியிருக்கிறார். மனிதர்களுக்கென்று தனிச்சிறப்புகள் இருக்கின்றனவா? விலங்குகளிடம் இல்லாத உயர்ந்த குணம் மனிதர்களிடம் என்ன இருக்கிறது என்று கேள்விகளைத் தொகுத்துக் கொண்டே வந்து, விலங்குகளும் தாங்கள் மனிதர்களிடம் இருந்து மாறுபட்டவர்கள் அல்ல என்பதை தங்களின் இயற்கையோடு இணைந்த அறிவால் நிரூபித்துக் கொண்டே இருப்பதாக சொல்கிறார். எனவே, மனிதன் என்பதற்குப் பொருள் என்னவாக இருந்த போதிலும், என்னுடைய கணவன் ஒரு விலங்குதான், நீங்களும்கூட என முடிக்கிறார். மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு என்பதை ஜானகி இந்த அத்தியாயத்தில் நிலை நிறுத்துகிறார்.

புத்தகக் கண்காட்சிகளுக்கும், பொருட்காட்சிகளுக்கும் நான் போயிருக்கிறேன். அதிகபட்சம் வாகனங்களின் மேளாவைப் பார்த்திருக்கிறேன். சர்வதேச ஊர்வன கண்காட்சியைப் பற்றியும் அதில் தாங்கள் கலந்து கொள்வது பற்றியும் ஜானகி விவரிப்பதை உடல் சிலிர்க்காமல் படிக்க முடியவில்லை. சுற்றி வகைவகையான விஷப் பாம்புகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில் நாள்கணக்கில் அமர்ந்திருப்பதே கடினம். இதில் அவர் ஊர்வனவற்றை வளர்ப்பவர்கள் வித்தியாசமான தோற்றத்தில் வருகிறார்களா என்ற ஆய்வினை வேறு செய்து கொண்டிருக்கிறார். அடர்ந்த காட்டில் அடை மழைக் காலத்தில், முட்டிக்கால் வரை அட்டைப்பூச்சிகள் ஏற, குழுவினரோடு அவர் மேற்கொள்ளும் காட்டுப் பயணங்களாகட்டும், அருணாசலப் பிரதேசத்தின் உயர்ந்த மலையுச்சிகளில் பர்ட்டா பாம்பைத் தேடிச் செல்லும் பயணங்களாகட்டும், திகிலூட்டக்கூடியவை.

ஜானகிக்கும் அவரின் கணவர் ராமிற்கும் கானுயிர்களோடு வாழ்வதும், அவ்வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்துவதும் பணி சார்ந்த இருப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் வெறும் பணி சார்ந்த ஈடுபாடாக மட்டும் இந்த அனுபவங்கள் இல்லை. அவர்கள் வாழ்க்கையே கானுயிர்கள் மற்றும் இயற்கை சார்ந்த ஒன்றாக இருப்பதையே இந்த அனுபவக் குறிப்புகள் சொல்கின்றன.

இந்நூல் தமிழ் வாசகர்களுக்கு முற்றும் புதியதான ஒன்று. ஆனால் நம் முந்தைய தலைமுறை வாழ்ந்த வாழ்வின் தொடர்ச்சி. தமிழிலோ ஆங்கிலத்திலோ ஜானகி அவர்களின் நூலினை ஒத்த வேறு புத்தகங்கள் வந்திருக்கின்றனவா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. அத்துறை சார்ந்து இயங்குகிற, வாசிக்கிறவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். இந்நூலின் இன்னும் அரிய செய்திகளை அவர்கள் பார்க்கும் கணத்தில் கண்டறியக்கூடும்.

எனக்கு ஒவ்வொரு பக்கமும் ஆச்சர்யமும் புது வாசிப்பனுவமும் நிறைந்திருக்கிறது. சிறிய கட்டுரை என்றாலும் வேகமாகக் கடக்க முடியவில்லை. எல்லாமே புதுத் தகவல்கள் என்பதால் இன்னும் நிதானமாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இன்னும் ஒன்றிரண்டு முறை படிக்கவேண்டியிருக்கும் இந்நூலை. இந்நூலின் இணை ஆசிரியர் ஒருவருடன் கலந்துரையாடிக் கொண்டே செல்வதுபோல், தன் கணவர் ராமுவை இந்நூலில் அவர் முன்வைத்துள்ள விதம் மிகவும் ஈர்க்கிறது.

ஜானகியின் கணவர் ராமின் அனுபவங்களும் எழுதப்பட்டால் அவை இன்னும் எவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கும் என்ற ஆசை, கேள்வியாக எழுகிறது.
உங்கள் ராமையும் எழுதச் சொல்லுங்கள் ஜானகி. 

Related posts

Leave a Comment