You are here

வாழ்வே உன்னதம்!

சா. கந்தசாமி

மனிதர்கள் எங்கே பிறந்திருந்தாலும், எந்த சமயத்தைச் சார்ந்து ஒழுகினாலும், எந்த மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்தாலும் அவர்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது. அது தனியான வாழ்க்கை; கற்ற எதனோடும் சம்பந்தப்பட்டதில்லை. அதனை அறிந்து கொண்டு வாழ்வதென்பது ஒன்று; அறியாமல் வாழ்வதென்பது இன்னொன்று. அதுதான் சொந்த வாழ்க்கை. சிலர் தன் சொந்த வாழ்க்கையை அறிந்த விதமாகவும் பலர் அறியாத முறையில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை அறிந்த விதமாகவும் எழுதியிருக்கிறார்கள். அதுதான் சுயசரித்திரம். சுய சரித்திரம் ஒன்றுதான் என்றாலும் எல்லோருக்கும் ஒரு சுயசரித்திரம் கிடையாது. மனிதர்கள் வேறுவேறு விதமாக வாழ்வதுபோல அவர்கள் எழுதும் சுயசரித்திரமும் வித்தியாசப்பட்டிருக்கிறது.

சுயசரித்திரம் என்பது பெரிய தலைவர்கள்; சான்றோர்கள், நீதிபதிகள், சமூகப் போராளிகள் கல்வியாளர்கள்தான் எழுத முடியும் என்பது இல்லை. தன் வாழ்க்கையைத் தான் வாழ்ந்தவிதமாக எழுத தைரியமும் திடமும் கொண்டவர்கள் சுயசரித்திரம் எழுத முடியும். பல நாடுகளில் திருடர்கள், கொள்ளைக்காரர்கள், எடுபிடி ஆசாமிகள், தாசிகள் சுயசரித்திரம் எழுதியிருக்கிறார்கள். அவை படிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

எழுத்தாளர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை உருவாக்கிய சித்தாந்தம், கருத்து, சம்பவத்தின் மீது ஈடுபாடு கொண்டு சுயசரித்திரம் எழுதியிருக்கிறார்கள். தமிழில் சுயசரித்திரம் அதிகமாக எழுதப்படவில்லை. அதற்கு முதல் காரணம் அடக்கம். தன் வாழ்க்கையில் மகத்தான காரியம் எதுவும் நடக்கவில்லை; மகத்தான செயல் எதையும் தான் புரிந்துவிடவில்லை என்பதே சுயசரித்திரம் எழுதவிடாமல் தடுத்துவிடுகிறது. இரண்டாவது அம்சம் தன் சுயசரித்திரத்தை யார் படிப்பார்கள்; தன் சுயசரித்திரத்தைச் சொல்வதால் என்னபயன் என்று பலரும் சுயசரித்திரம் எழுதுவது இல்லை. அதோடு உண்மை என்பதை உண்மையாக எழுத முடியாததால் சிலர் சுயசரித்திரம் எழுதுவது இல்லை.

சுயசரித்திரம் உண்மை, பொய் என்பது சம்பந்தப் பட்டதில்லை. அது வாழும் வாழ்க்கை, வாழ்க்கை மீது கொண்ட வசீகரம். தன்னைக் கவர்ந்த அம்சங்களைத் தேடித் தேடிச் சென்றது அதனால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சிகரமான தருணங்கள்; துன்பம் கொடுத்த நிகழ்ச்சிகள் என்று பலவற்றின் மீது ஆதாரப்பட்டிருப்பதாகும். அதன் காரணமாகவே சுயசரித்திரம் எல்லாமொழிகளிலும் குறைவாகவே எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அது குறை கிடையாது. நிறை என்றே சொல்ல வேண்டும். தமிழில் முன்னூறு ஆண்டுகளில் உரைநடையில் புத்தகங்கள் எழுத ஆரம்பித்த பின்னர் – முப்பதுக்குக் குறைவாகவே சுய சரித்திரங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. அது பெரிய சாதனை. அதில் முதல்இடம் துபாஷி ஆனந்தரங்கப்பிள்ளை. டைரியாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஒவ்வொருநாளும் எழுதினார். சுயசரித்திரம் தன் வாழ்க்கைப் போக்கைத் தானே தீர்மானித்துக் கொள்கிறது. அதில் சொல்வது போல சொல்லாமல் விட்டிருப்பதும் முக்கியம்பெறுகிறது. அதில் நவீன சிந்தனையும், நிகழ்கால வாழ்க்கையும் மொழியும் இணைந்து போய்விடுகின்றன. அதன் காரணமாக ஒரு தனிப்பட்ட மனிதன் வாழ்க்கை என்பதை முதன்மையாகக் கொண்ட சுயசரித்திரம் பொதுத்தன்மை பெற்று எல்லோரும் படித்து ரசிக்கும்படியாக மாறிவிடுகிறது.

வாழ்வின் சில உன்னதங்கள் – என்பது விட்டல்ராவ் எழுதியிருக்கும் சுயசரித்திரம் என்றும் – வாழ்க்கைக் குறிப்பு என்றும் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் வாழ்க்கை என்பது எந்த வரையறைக்குள்ளும், அடங்கி இருப்பது இல்லை. அதனால் சுயசரித்திரம் என்பதும் பலவிதமாக வித்தியாசப்பட்டிருக்கிறது. இருந்தாலும் அது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை. சமூகத்திடம் இருந்து அவன் பெற்றதையும் – சமூகத்திற்கு அவன் கொடுத்ததையும் சொல்கிறது. அதனாலேயே அது சமூகம் சார்ந்து இருக்கிறது, படிக்கப்படுகிறது, விமர்சனிக்கப்படுகிறது.

விட்டல்ராவ் தமிழ் எழுத்தாளர். ஓசூரில் பிறந்து வளர்ந்தார். தாய்மொழி கன்னடம். ஆனால் தமிழ் நாட்டில் பிறந்ததால் தமிழ்ப் படித்தார். இளம்பருவத்தில் இருந்தே அவருக்கு ஓவியம், சிற்பம் என்பதின் மீதும், இலக்கியத்தின் மீதும் ஈடுபாடு இருந்தது. தமிழோடு ஆங்கிலம் படித்துக்கொண்டார்.

அவர் சகோதரி கன்னட நாடகத்தில் நடித்து வந்தார். அதனால் நாடகம், சினிமா மீதும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. எனவே பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள் படிக்கத் தேட ஆரம்பித்தார். ஓசூர், சேலத்தில் இளம் பருவத்தைக் கழித்த விட்டல்ராவ் வேலை நிமித்தமாக சென்னைக்கு வந்தார். அவர் தேடுதல் தொடர்ந்தது. தன் இருபத்தைந்து வயதில் இருந்து ஐம்பது வயது வரையிலான காலத்து வாழ்க்கையை – கலை, இலக்கியம், சினிமா, ஓவியம் சார்ந்ததை மட்டுமே எழுதி இருக்கிறார். அதில் அவர் தந்தை வருகிறார். நடிகையான சகோதரி வருகிறார். ஆனால் முதன்மையாக இருப்பது அவரின் ஈடுபாடுதான்.

வாழ்க்கை என்பதே பல உன்னதங்கள் கொண்டது. அதில் சில தெரிகின்றன; பல தெரியவில்லை. தான் தெரிந்து கொண்ட உன்னதங்கள் பற்றி எழுதி இருக்கிறார். அதன் வழியாக அவர் தெரியாதுவிட்ட  உன்னதங்கள் பற்றியும் தெரிந்துகொள்ள நேர்கிறது.

மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் எல்லா காலத்திலும் ஈடுபாடு என்பது ஒன்றின் மீதே இருப்பதில்லை. மனிதன் ஒன்றுபோலவே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்தாலும் ஒரே மனிதன் கிடையாது. பல ஆண்டுகளின் ஞானத்தையும் – அஞ்ஞானத்தையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறான். அதில் எதைப் பற்றிக் கொண்டு எப்படித் தொடர்ந்து பயணிக்கிறான் என்பதுதான் தனிமனிதன் வாழ்க்கை. எழுதப்படும் போது அது சுயசரித்திரமாகி விடுகிறது.

விட்டல்ராவ் கலைப்பயணம் அறிதல் என்பதில் இருந்து தொடங்கி, பழைய தரமான ஆங்கில, தமிழ்ப் புத்தகங்களைத் தேடிச் சென்று மூர்மார்கெட், மௌண்ட் ரோடு, மைலாப்பூர், பைகிராப்ட்ஸ் சாலை – எல்லாம் சென்று வாங்கி, படித்து பைண்ட் செய்து வைத்துக் கொள்வது என்று செல்கிறது.

அவர் தன் தேடுதலில் இரண்டு அம்சங்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார். முதல் அம்சம் புத்தகங்கள். இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, ரஷ்யா, பிரஞ்சு நாடுகளில் அச்சான எழுதப்பட்ட புத்தகங்கள் அவற்றின் இலக்கியத்தரம், அச்சு, காகிதம், ஓவியங்கள் இசைக் குறிப்புகள். மிகுந்த கவனம் எடுத்துக்கொண்டு பழைய புத்தக அடுக்குகளில் இருந்து அவர் எளிதாகத் தனக்கு வேண்டியவற்றைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டு விடுகிறார். பேரம்பேசி விலைக்கு வாங்குகிறார். பழைய புத்தகங்கள் விற்பனை செய்தவர்கள்- அவர்கள் வாழ்க்கைத்தரம், வாழ்ந்த முறை, வசதியற்ற வாழ்க்கையிலும் அவர்களின் மேன்மையைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.

தமிழகத்தின் அடையாளமாக – புத்தகப்பிரியர்களின் அங்காடியாக இருந்த மூர்மார்கெட் – தென்னக ரயில்வே விரிவாக்கத்திற்காக ரகசியமாகத் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டது பற்றியும் – அதில் அவருக்குப் புத்தகம் விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்களில் சிலர் பாதிக்கப்பட்டு புத்திசுவாதீனம் இழந்து போனது பற்றியும் எழுதியிருக்கிறார்.

வாழ்வின் சில உன்னதங்களில் நிஜமான பெரிய மனிதர்கள் வாழ்க்கையும் சொல்லப்படுகிறது. அதில் ஒருவர் எம்.எப்.உசேன். மகத்தான ஓவியர். சினிமாப் பிரியர். செருப்பு அணியாமல் தெருவில் நடக்கக் கூடியவர். சினிமா பேனர்கள் மீது ஈடுபாடு கொண்டவர். அவரை அண்ணாசாலையில் சந்தித்து உரையாடியதைப் பற்றி எளிமையாகவே எழுதி இருக்கிறார். ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை வழியாகப் பலரின் வாழ்க்கை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. மனிதர்கள் பெயர்களால் அறியப்பட்டாலும் பெயரே அவர்களின் அடையாளமில்லை. புத்தகங்கள் பத்திரிகைகள், சினிமா, ஓவியம், இசை – என்பதும் அப்படித்தான். அதுவே வாழ்வின் சில உன்னதங்கள் என்று விட்டல்ராவால் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

Related posts